Κάθε άνθρωπος είναι ένας ταξιδιώτης. Ο καθένας μας ακολουθεί το δικό του δρόμο στη ζωή…  Πόσο ε...


Κάθε άνθρωπος είναι ένας ταξιδιώτης. Ο καθένας μας ακολουθεί το δικό του δρόμο στη ζωή… 

Πόσο ευτυχισμένος μπορεί να είναι κάποιος μια τέτοια ανοιξιάτικη νύχτα, την ώρα που ο αέρας, που μπαίνει από το ανοικτό παράθυρο δίπλα του, φέρνει απαλές μυρωδιές λουλουδιών κι εκατομμύρια αστέρια λάμπουν σαν διαμαντένια στολίδια;

Μια νύχτα σαν την αποψινή που οι σκέψεις πλημμυρίζουν το μυαλό; Μια νύχτα όπου νιώθει εγκλωβισμένος μέσα σε μια απέραντη μοναξιά, η οποία τον τυλίγει όλο και πιο σφιχτά;
Θέλει να βγει, να φωνάξει ή καλύτερα να ουρλιάξει, αλλά τι θα καταλάβει; Κανείς δεν θα τον ακούσει. Ο καθένας είναι εγκλωβισμένος στο δικό του μικρόκοσμο και δεν έχει ενδιαφέρον για τον διπλανό. Κι όμως, αυτή την απόγνωση θελει να τη δείξει… σε συγκεκριμένα πρόσωπα, γιατί είναι η τιμωρία του που τα πλήγωσε, τα πόνεσε, τα πίκρανε…

Δυστυχώς, το παρελθόν δεν ξαναζωντανεύει για ν’ αλλάξει κάποια λάθη του. Κι έτσι μαθαίνει να ζει με αυτά. Μπορεί ο πόνος να είναι κάποιες στιγμές αβάσταχτος, αλλά τον υπομένει… είναι η Νέμεσή του!

Νιώθει κλεισμένος σε μια φυλακή που όμως δεν μπορεί να δει γιατί τα κάγκελα είναι αόρατα. Ερχονται στιγμές που επιζητεί το θάνατο…. απλά, για να λυτρωθεί… από όλο αυτό τον πόνο… Πονάει και κανείς δεν είναι δίπλα του, γιατί φρόντισε να τους διώξει. Γιατί πάντα έβαζε τον εγωισμό και τα δικά του θέλω πρώτα…

Τα χρόνια όμως περνούν κι έρχεται η εποχή που, κάνοντας τον απολογισμό της ζωής, διαπιστώνει πόσα σπουδαία άφησε να περάσουν… και τότε βουλιάζει ακόμη περισσότερο στη μοναξιά, στην απόγνωση…

«Να ζει κανείς ή να μη ζει; -αυτή είναι η απορία. 
Τι είναι πιο σωστό, να υπομένεις τα χτυπήματα μιας μοίρας ελεεινής; Ή να ορθωθείς στη τρικυμία των συμφορών και να τη πολεμήσεις μέχρι τέλους; 
Και, αν πεθάνεις… θα κοιμηθείς, αυτό είναι… θα κοιμηθείς και θα γλυτώσεις απ’ τον πόνο κι από τα χίλια δυο δεινά, που δυναστεύουν τη σάρκα. 
Ποιος δεν το εύχεται ένα τέτοιο τέλος! 
Να κοιμηθείς, να ονειρευτείς… 
Α, εδώ σε θέλω! 
Γιατί στον ύπνο ετούτο του θανάτου, τι όνειρα θα αναδυθούν….» 
-«Αμλετ»-Σαίξπηρ- 

Οι σκέψεις του «τρέχουν» απόψε… σκέψεις οδυνηρές…
Προσπαθεί να βρει τρόπους να ζει ή μήπως να επιβιώνει;

Δεν θυμόμαστε τις μέρες, θυμόμαστε τις στιγμές. Η ζωή είναι στιγμές που καθορίζουν τη ποιότητα της ζωής μας. Πρέπει να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες των πράξεών μας. Για τον τρόπο που χειριζόμαστε τα λόγια, τις πράξεις μας…

Οι αρχαίες κοινωνίες πάντα έπλαθαν μύθους για να εξηγήσουν την ύπαρξη του κόσμου, τη φύση των φυσ...


Οι αρχαίες κοινωνίες πάντα έπλαθαν μύθους για να εξηγήσουν την ύπαρξη του κόσμου, τη φύση των φυσικών φαινομένων και τη θέση που κατείχε ο άνθρωπος μέσα στο κόσμο. Κι αυτό γινόταν σε εποχές όπου ο επιστημονικός και φιλοσοφικός τρόπος σκέψης ήταν ανύπαρκτος.

Ο Θεόφιλος Βέϊκος γράφει στο βιβλίο του, «Ιστορία και Φιλοσοφία» [εκδόσεις Θεμέλιο, 1999], ότι ο μύθος είναι η μητρική γλώσσα της ανθρωπότητας, η καρδιά της θρησκείας και της ιδεολογίας, τονίζοντας πως ικανοποιεί πρακτικά ενδιαφέροντα και ανάγκες προσαρμογής των ανθρώπων στο περιβάλλον τους.

Κάτω από τέτοιες συνθήκες, λοιπόν, δημιουργήθηκε [και] η αρχαία ελληνική μυθολογία με τους δώδεκα Ολύμπιους θεούς και τους ημίθεους, τους Τιτάνες και τους Εκατόγχειρες, τους ήρωες κ.λ.π. Αναμφισβήτητα, στη διάδοσή τους συνέβαλλαν οι ποιητές και οι γλύπτες με τα αριστουργηματικά τους έργα.

Μπορεί ο συγγραφέας της “Ιλιάδας” και της “Οδύσσειας”, Όμηρος, του οποίου η ανωτερότητα έγκειται στον πλούτο και την εκφραστική δύναμη, να είπε ότι πρώτα υπήρξε ο Ωκεανός, σύζυγος της Θέτιδας, αλλά ο Ησίοδος, ο δεύτερος σπουδαιότερος αρχαίος ποιητής μετά τον Όμηρο, ξεκίνησε πιο εντυπωσιακά: “Εν αρχήν ην το χάος...”, και φυσικά δεν είχε υπόψη του ο άνθρωπος ότι μετά από τόσους αιώνες το χάος θα συνέχιζε να επικρατεί παντού.

Εν πάση περιπτώσει, ο Ησίοδος, που υπήρξε ο κύριος διαμορφωτής της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας, συνέχισε...

«Πρώτα υπήρξε το Χάος μετά η Γη η Ευρύστενη, βάθρο παντοτινό και ασάλευτο και ακόμη και ο Έρωτας. Από το Χάος γεννήθηκαν το Έρεβος [σ.σ. συμβολίζει την σιωπή και το βάθος της νύχτας] και η μαύρη Νύχτα. Από τη Νύχτα βγήκε ο Αιθέρας και η Μέρα. Η Γη γέννησε τον έναστρο Ουρανό, ίσο και όμοιό της για να την αγκαλιάζει από παντού. Ακόμη γέννησε τα όρη, τα πέλαγα, ανέραστη χωρίς να ζευγαρώσει. Μα σαν ζευγάρωσε με τον Ουρανό, γέννησε τον Ωκεανό, τον Ήλιο, τη Θέμιδα , τη Μνημοσύνη, τη Ρέα και στερνοπαίδι τον δολοπλόκο Κρόνο.

Μα κοντά σ’ αυτά τα ωραία παιδιά γέννησε και τέρατα με πενήντα κεφάλια κι εκατό χέρια ξεφυτρωμένα από τους ώμους της. Γέννησε τους φοβερούς Κύκλωπες με το ένα κυκλικό τους μάτι. Όλα αυτά τα παιδιά, ο Ουρανός τα μίσησε και τα έκρυβε στα έγκατα της Γης και δεν τα άφηνε να έρθουν στο φως. Μα γι’ αυτό του το κακούργημα τιμωρήθηκε [Μετάφραση Δ. Μαρωνίτη]. Έχασε τον θρόνο του ακρωτηριασμένος στην ανδρική του φύση από τον γιο του τον Κρόνο. Έτσι τελείωσε μια πρώτη αρχέγονη δυναστεία θεών [Γη-Ουρανός], που κατά τη διάρκεια της βασιλείας της δημιουργήθηκε ό,τι λέμε Ορατό Κόσμο.

Όλα αυτά δημιουργήθηκαν με ζευγαρώματα, τίποτε δεν έγινε μόνο του, αλλά όλα ζευγάρωναν με τον Έρωτα. Στον Ησιόδειο αυτό έρωτα οι μελετητές βρίσκουν την εικόνα μιας αρχέγονης «ελκτικής δύναμης» που αναγκάζει τα στοιχειώδη σωματίδια να συνδυαστούν και να συντεθούν, παράγοντας νέες μορφές. Όλα τα στοιχεία και τα όντα τείνουν να ενωθούν και από την ένωσή τους αυτή πλάστηκε η ζωή. Είναι, μπορεί να συμπεράνει κανείς, μια πρώτη ατελής μηχανιστική, τεχνοκρατική αντίληψη για την δημιουργία του Κόσμου, που αναδύεται, κατά τους μελετητές, μέσα από πανάρχαιους μύθους, που ανέπλασε με τόσο γοητευτικό τρόπο ο Ησίοδος.

Ύστερα από το γκρέμισμα του Ουρανού κυρίαρχο θείο ζευγάρι έρχεται ο Κρόνος και η Ρέα. Τώρα δημιουργούνται ηθικές αρχές και έννοιες. Ο Θάνατος, ο Ύπνος, η Δίκη, ο Όρκος, η Έρις. Μα και ο Κρόνος φοβάται μήπως χάσει το θρόνο του και καταπίνει τα παιδιά, που του γεννάει η Ρέα και τα αφομοιώνει με τον εαυτό του. Τρομαγμένη η Ρέα για τα κακουργήματα αυτά, τρέχει στις όμορφες πλαγιές του Λυκαίου. Η Γη είχε πια στερεωθεί. Δάση, ποτάμια, βλάστηση, τη στολίζουν με ανείπωτη ομορφιά. Φως γλυκύτατο λούζει την Κορυφή του Λυκαίου, που το όνομά του σημαίνει Φως. Εδώ γεννά το παιδί που φέρει στην κοιλιά της. Την παραστέκουν και της προσφέρουν την βοήθειά τους τρεις νύμφες. Η Νέδα, η Αγνώ και η Θειόσα.

Έτσι γεννήθηκε ο Δίας, στο Λύκαιο, στην ιερή Κορυφή όλου του αρχαίου Κόσμου, στο δεύτερο Όλυμπο. Τα τριγύρω ποτάμια, ο Λούσιος , ο Λύμακας, η Νέδα , η πηγή Αγνώ, είναι συνδεδεμένα με τη γέννηση του Δία. Έτσι το Λύκαιο και ο γύρος τόπος σταθήκανε το λίκνο του μεγαλύτερου Θεού του αρχαίου Κόσμου, κατά την επικρατέστερη παράδοση. Ο Δίας, Πατέρας όλων των Θεών και των ανθρώπων, μαζί με την σύζυγό του Ήρα, που μοιράζονται την κυριαρχία του Ουρανού, έρχονται εξελικτικά σαν το τελευταίο Θείο ζευγάρι, που οριστικοποιεί την Θρησκευτική κατάσταση όλου του αρχαίου Κόσμου μέχρι και τους πρώτους Χριστιανικούς χρόνους.

«Όλες αυτές οι διαδοχές των Θεών εκφράζουν ιδέες αναμφισβήτητου μεγαλείου. Κάτω από την ποιητική δύναμη και σύλληψη του Ησίοδου εκφράζεται η άποψη ότι ο κόσμος δεν έφθασε στην τελειότητα απότομα κι εύκολα. Αλλά έφθασε με σειρά περιπετειών και προόδου, που χρειάστηκε πολύς χρόνος για να κυριαρχήσουν οι τελειότερες μορφές στις ατελείς». [P. Decharme, Ελληνική Μυθολογία]. Ο Δίας, κατά την θρησκευτική αντίληψη του αρχαίου Κόσμου, [πέρα από τις ανθρώπινες ιδιότητες που του είχαν αποδοθεί], εκπροσωπούσε ύψιστες πνευματικές και ηθικές δυνάμεις. Δεν είναι μόνο ο κυρίαρχος της φύσης και των φυσικών φαινομένων, αλλά είναι ο ρυθμιστής και η πηγή του Νόμου, που κρατάει σε ισορροπία και αρμονία τις σχέσεις των ανθρώπων και της Κοινωνίας. «Ω Ζεύ, πάτερ Ζεύ, σου μεν Ουρανού κράτος συ δ’ έργα επ’ ανθρώπων οράς, λεωργά και θεμιστά!» [άδικα και δίκαια], αναφωνεί ένας αρχαίος ποιητής. Επάνω στο Λύκαιο λατρευόταν με μεγάλες γιορτές που είχαν θεσπίσει τα Λύκαια προς τιμή του, με Πανελλήνια εμβέλεια κάθε 4 χρόνια.

Στη μεγάλη αυτή γιορτή προσέρχονταν αθλητές από όλο τον αρχαίο ελληνικό χώρο. Δεν ήταν μόνο ο Δίας που λατρευόταν στην Ιερή κορυφή του Λυκαίου. Στο παρακλάδι του, στο Κωτίλιο, ήρθε και κατοίκησε σε όμορφο πέτρινο Ναό, έργο του Ικτίνου , ο Φοίβος Απόλλων, ακτινοβολώντας Φως. Γιος του Δία και της Λητούς έχει πολλές ιδιότητες. Είναι ο Μουσαγέτης, ο Νόμιος, ο Δελφίνιος, ο Προφήτης. Μα εδώ στο Κωτήλιο είναι ο Επικούριος, είναι ο βοηθός των ανθρώπων σε δύσκολες και σκληρές στιγμές. Είναι ο ουράνιος γιατρός, που κάποτε έσωσε τους ανθρώπους της περιοχής από φοβερή αρρώστια, καθαρίζοντας, με τις χρυσές του ακτίνες την ατμόσφαιρα και αναζωογονώντας τα εξασθενημένα σώματα. Απέναντι στο Ελάϊο κοντά στη Φιγαλεία ήρθε και κρύφτηκε μέσα σε μια σκοτεινή σπηλιά, μια πάνσεπτη θεότητα.

Η Δήμητρα. Είναι γεμάτη πένθος, πόνο και θλίψη. Έχασε την μοναδική αγαπημένη κόρη της. «Άκουσε από μακριά, μας διηγείται ένας θαυμάσιος αρχαίος Ύμνος, τη φωνή την πονεμένη της Κόρης της, που ζητούσε βοήθεια. Την είχε κλέψει ο φοβερός άρχοντας του Αδη. Ξέσχισε με τα χέρια της τα όμορφα κρήδεμνα που συγκρατούσαν τα μαλλιά της. Έριξε στο κεφάλι της και στους ώμους της ένα μαύρο πέπλο. Και πηδώντας σαν πουλί πάνω από βουνά και κύματα κρύφτηκε στην υγρή σπηλιά αφήνοντας τη γη άκαρπη». Ποια; Αυτή που αγάπησε τους ανθρώπους και τους έμαθε να καλλιεργούν το σιτάρι, να σπέρνουν τη γη, να ζυμώνουν ψωμί. Αυτή που τους έβγαλε από το σκοτάδι των σπηλαίων που τρώγανε ρίζες και τους προώθησε σε μια ζωή πολιτισμένη και καλύτερη1 Αυτός είναι ο μεγάλος της συμβολισμός!

Μάνας πονεμένης και Θεάς προόδου του ανθρώπου, που του χάρισε τη μεγάλη τέχνη της γεωργίας. Στην Αλιφείρα, μια άλλη μεγάλη θεά γεννιέται. Η θεά της Σοφίας Η Αθηνά! Πετάγεται πάνοπλη από το κεφάλι του πατέρα της, του Δία. Περικαλέστατος ναός και άγαλμα θαυμαστό για την ομορφιά του, μας λένε οι αρχαίοι συγγραφείς, ήταν αφιερωμένα στη μεγάλη θεά ! Οι κάτοικοι της Αλιφείρας και μέχρι τον 2ο μ.Χ. αιώνα εξακολουθούσαν να κάνουν μεγάλες γιορτές για την προστάτιδά τους. Στον Σκιλλούντα υπήρχε πάλι περικαλής ναός της θεάς όπως μας πληροφορεί ο Στράβων. «Και το της Σκιλλουντίας Αθηνάς ιερόν περί τον Σκιλλούντα των επιφανών εστίν, Ολυμπίας πλησίον κατά τον Φελλώνα» [Στράβων Η 343]. Κάτω στην παραλία της Μακηστίας, ο θεός Ποσειδώνας, ένωνε τις πόλεις σε κοινή Ομοσπονδία. Δεν είχε ναό! Το ιερό του ήταν ένα ωραίο άλσος από αγριελιές, μας πληροφορεί ο Στράβων. Δεν ήταν εδώ ο τρομερός κοσμοσείστης Θεός, που ανατάραζε θάλασσα και γη! Ήταν θεός ειρηνικός που φώτιζε και βοηθούσε την Ομοσπονδία των έξι Μινυακών πόλεων να λύσουν τα προβλήματά τους.

Το άγαλμά του το είδε ο Παυσανίας στην Ήλιδα. Ήταν ένας ωραίος αγένιος νέος και «οι εξηγηταί» του είπαν ότι είχε μεταφερθεί εκεί από την Μάκιστο. Τα βουνά και τα δάση τα περιέτρεχε η θεά Άρτεμης. Ωραία Παρθένος με τον κοντό χιτώνα, με τα βέλη και τη φαρέτρα, πάντα είχε συνοδεία τις Νύμφες. Προστάτευε τα μικρά ζώα σκοτώνοντας τα άγρια, τεντώνοντας το αργυρό της τόξο. Είχε πολλά ονόματα. Κυνηγέτις, Αγροτέρα, Λιμνάτις, Σιώτειρα. Αδελφή του Απόλλωνα είναι η θεά που λάμπει τη νύχτα. Είναι ίδια η Σελήνη. Φωτίζει τα βήματα του νυχτερινού στρατηλάτη, οδηγεί τα ζώα να βρουν την φωλιά τους και να προφυλαχτούν. Είναι η θεά της νυχτερινής δροσιάς που βοηθάει να μεγαλώσουν και να προκόψουν οι καλλιέργειες. Ο γεμάτος μόχθο γεωργός βλέπει τη νύχτα να μεγαλώνουν τα οπωρικά του και την ευλογεί! Είναι η θεά που με την θεία της πνοή, από τις λίμνες και τα ποτάμια φέρνει τη νυχτερινή δροσιά και στα πιο ψηλά μέρη. Είναι η Λιμνάτις Άρτεμης. Και την ζωογόνα νυχτερινή δροσιά την είχε φέρει και εκεί πάνω στη Σμέρνα, στην Κουμουθέκρα, όπου σώζονται τα ερείπια του ναού της.

Και κοντά στις εκβολές του Αλφειού ποταμού υπήρχε άλσος της Αλφειούσης Αρτέμιδας ή Αλφειωνίας. Στο ναό της υπήρχαν ζωγραφικοί πίνακες διασήμων Κορινθίων ζωγράφων, του Κλεάνθη και του Αρήγοντα [Στράβων Η 334, 13], που απόδιδαν σκηνές από την άλωση της Τροίας και της γέννησης της Αθηνάς. Και εκείνος ο Παν! Ο κατ’ εξοχήν θεός των Αρκαδικών βουνών. Ποιος, και σήμερα γυρνώντας τα βουνά κι ακούγοντας τη φλογέρα κάποιου τσοπανόπουλου, δεν τον αναθυμάται! Τραγοπόδαρος, με δύο κέρατα στο μέτωπο, έτρεχε βουνά, δάση, νεροσυρμές, βυθίζοντας το μάτι του και στα πιο απροσπέλαστα μέρη, παίζοντας τη «σύριγγά του», τη φλογέρα του. Έμαθε τους ανθρώπους να κατασκευάζουν φλογέρες και μ’ αυτές να εκφράζουν τα αισθήματά τους. Άλλοτε χόρευε με τις νύμφες, άλλοτε τις κυνηγούσε και εκείνες περίτρομες έτρεχαν να κρυφτούν στους κορμούς των δένδρων.

Γιος του Ερμή και μιας νύμφης, όταν ο πατέρας του νεογέννητο τον πήγε στον Όλυμπο, τυλιγμένο μ’ ένα δέρμα οι θεοί ξεκαρδίστηκαν από τα γέλια βλέποντας το παράξενο αυτό μωρό, με τα κέρατα στο μέτωπο και τα τραγίσια πόδια, να πηδά και να χορεύει εύθυμα. Μα και οι Νύμφες τι μας λένε! Χαριτωμένες υπάρξεις, ανάλαφρες, αιθέριες. Γεννημένες από γονείς, που ο ένας ήταν κάποιος θεός, περιφέρονταν στα βουνά, στα δάση, τα ποτάμια, στις λίμνες, στις πηγές. Παίζουν, κυνηγούν, ερωτεύονται, τραγουδούν, απολαμβάνουν τη φύση και τη ζωή χαριτωμένα, ανεπιτήδευτα.

Έχουν πολλά ονόματα. Δρυάδες, Ανιγρίδες, Χάριτες, Ναίδες. Τα ονόματά τους τα φέρουν ακόμη βουνά, ποτάμια, πηγές. Η Νέδα, η Μίνθ, η Αγνώ, η Θεισόα, η Αρέθουσα. Είναι οι Νεράιδες, τα αερικά, τα ξωτικά της λαϊκής μας παράδοσης. Και ποιος από μας μικρό παιδί δεν άκουσε τα παραμύθια της γιαγιάς για τις παράξενες αυτές υπάρξεις, που άλλοτε έπαιρναν τα συλλογικά του ερωτευμένου παλικαριού, άλλοτε καθρεφτίζονταν στις πηγές και τα ποτάμια. Και όρκο έπαιρνε ότι τις είδε με τα μάτια της, όταν ήταν νέα να χορεύουν την αυγή με τη δροσιά! Ενδεικτικά αναφέραμε μερικές από τις Θεότητες που λατρεύτηκαν στην Επαρχία μας τα αρχαία χρόνια. Δεν είναι οι μοναδικές. Ιερά θεοτήτων υπάρχουν διάσπαρτα σ’ όλο το χώρο της και τα ερείπιά τους περιμένουν την ταύτισή τους και τη μελέτη τους.

Οι παραλίες ήταν γεμάτες από Νυμφαία, Ποσείδια, ιερά άλση, Αρτεμίσια, γράφει ο Στράβων με μια δόση θαυμασμού! Εκείνο που θα θέλαμε να τονίσουμε είναι ότι λατρεύτηκαν θεότητες στην υψίστη τους πνευματική υπόσταση. Δεν έχουμε λατρείες οργιαστικές και ταπεινών ανθρωπίνων αισθημάτων. Οι λατρείες διαπνέονται από μια γλυκύτητα, από μια φιλικότητα προς τον άνθρωπο και αντιπροσωπεύουν προοδευτικές και ηθικές εκδηλώσεις της ζωής και του πολιτισμού του τόπου.

Σ’ αυτό ίσως συνετέλεσαν το γλυκύτατο κλίμα, το πολύ φως, τα απαλόγραμμα βουνά, η διάφανη ατμόσφαιρα, οι ήρεμες παραλίες, η ευφορία του εδάφους, που χάριζε πλούτο χωρίς τη σκληρή μιζέρια που καμιά φορά τσακίζει την ψυχή! Όλα αυτά έδωσαν στους ανθρώπους καλή διάθεση, ισορροπημένη και ήρεμη αντιμετώπιση του περιβάλλοντος κόσμου και ανύψωσαν το πνεύμα τους σε ευγενικές αναζητήσεις και ερμηνείες.

[Το κείμενο της μυθολογίας προέρχεται από το βιβλίο «Αρχαιολογικοί Χώροι της Επαρχίας Ολυμπίας», της Χρυσής Τόμπορη-Στασινού, μια έκδοση της Ομοσπονδίας \Τοπικών Συλλόγων Επαρχίας Ολυμπίας, έκδοση 1996].

«Οι μελλοντικοί κυρίαρχοι της τεχνολογίας θα έχουν χαρούμενη διάθεση και υψηλή νοημοσύνη. Οι μηχα...


«Οι μελλοντικοί κυρίαρχοι της τεχνολογίας θα έχουν χαρούμενη διάθεση και υψηλή νοημοσύνη. Οι μηχανές εύκολα υποτάσσουν τους κατσούφηδες και τους βλάκες» 
-Μάρσαλ Μακ Λούαν- 

Δυστυχώς έχουμε φτάσει στο τραγικό σημείο ν’ αντιμετωπίζουμε την μοναξιά μας συνομιλώντας μέσα από ένα chat, χρησιμοποιώντας μια γραφή που δεν είναι ούτε ελληνική, ούτε λατινική, αλλά μια διαδικτυακή εφεύρεση που ολοένα και περισσότερο κυριαρχεί στη ζωή μας. Σε λίγο θα ξεχάσουμε παντελώς να γράφουμε την υπέροχη γλώσσα μας που χρονολογείται από την δεύτερη χιλιετία π.Χ., ενώ την βρίσκουμε και σε λογοτεχνικά κείμενα τα οποία είναι δυόμιση χιλιάδων ετών. 

Η ελληνική γλώσσα, εκτός του ότι περιέχει την πιο μακρά ιστορία απ’ όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες, αποτελεί το πιο ολοκληρωμένο σύστημα σκέψεως όπου ανάλογα με τις ανάγκες μπορεί να παράγει και να συνθέτει νέες λέξεις. Άλλωστε, για τους γλωσσολόγους σε όλο τον κόσμο η γλώσσα μας, και ιδιαίτερα η αρχαία, είναι η ανώτερη μορφή γλώσσας που επινόησε ποτέ το ανθρώπινο πνεύμα. Ο Γερμανός φιλόσοφος Μάρτιν Χάιντεγκερ, μία από τις πιο σημαντικές και παράλληλα αμφισβητούμενες προσωπικότητες του εικοστού αιώνα, έλεγε ότι τα ελληνικά είναι όχι μόνο η πρώτη αλλά η κύρια γλώσσα στην οποία εδράζεται όλη η μεταγενέστερη φιλοσοφία. Δεν είναι όμως μόνο το ότι ξεχνάμε τη γραφή μας, αλλά πάψαμε να επικοινωνούμε μεταξύ μας και με τον προφορικό λόγο.

Πάψαμε να κάνουμε διάλογο. Δείτε σήμερα τους νέους ανθρώπους που καθισμένοι στις καφετέριες είναι εντελώς απορροφημένοι στα κινητά τους τηλέφωνα χωρίς ν’ ανταλλάσσουν μεταξύ τους ούτε μια κουβέντα. Τελείως αποξενωμένοι ο ένας από τον άλλον χάνουν τα πιο όμορφα χρόνια της ζωής τους. Ούτε διασκεδάζουν, ούτε συζητούν, ούτε καν φλερτάρουν. Πάνω από ένα κινητό τηλέφωνο στέλνουν και παίρνουν μηνύματα. Ουδείς αμφισβητεί ότι η τεχνολογία είναι ωφέλιμη, όμως μόνο όταν την χρησιμοποιείς για όφελός σου και όχι όταν γίνεσαι σκλάβος της. Αν και ο Τζων Στιούαρτ Μιλλ είχε υποστηρίξει ότι η πρόοδος θα έδινε στους ανθρώπους ελευθερία, δημοκρατία και ευτυχία, σήμερα κανένας δεν μπορεί να το υποστηρίξει και προφανώς είχε δίκιο ο βραβευμένος με το Νόμπελ Φυσικής Αλμπερτ Αϊνστάιν που έλεγε ότι, «χωρίς αγάπη φοβάμαι την ημέρα που η τεχνολογία θα ξεπεράσει την ανθρώπινη επαφή. Ο κόσμος θα αποκτήσει μια ολόκληρη γενιά ηλιθίων».

«Κι όμως… οι άνθρωποι σταμάτησαν να κοιτάζονται στα μάτια… 
Τα μάτια έγιναν… οθόνες… 
Και οι φωνές… πληκτρολόγια…» 

Η πλειοψηφία των ανθρώπων πιστεύει –κι έτσι είναι το σωστό- ότι όλα τα μεταξύ τους προβλήματα λύνονται με τον διάλογο και όχι με τη χρήση άλλων μέσων, κυρίως βίαιων. Ο διάλογος είναι η ανθρώπινη επικοινωνία, το υψηλότερο επίτευγμα που πέτυχε ο άνθρωπος.

«Ο διάλογος οδηγεί στις αναγκαίες συνθέσεις, αμβλύνει τις οξύτητες, δίνει το χρόνο σε ωριμότερες και ψυχραιμότερες σκέψεις, διδάσκει την αμοιβαία ανοχή, διαμορφώνει κλίμα συνεννοήσεων και κορφολογεί τις υπερβολές», είπε ο Αθανάσιος Κανελλόπουλος.

Οι αρχαίοι Έλληνες πρωτοπόροι κι εδώ συνειδητοποίησαν τη μεγάλη σημασία του διαλόγου και την καλλιέργησαν σε όλες τις διαστάσεις του. Μια κοινωνία που ενδιαφέρεται σοβαρά για τη καλλιέργεια του διαλόγου είναι υποχρεωμένη να εξασφαλίζει τις κατάλληλες προϋποθέσεις. Ο διάλογος απαιτεί ελεύθερη και υπεύθυνη ανταλλαγή απόψεων και γνωμών έχοντας ως απώτερο στόχο την αλληλοκατανόηση. Ο σωστός διάλογος προάγει τον πολιτισμό.

Απαιτείται αλλαγή ρότας. Έχουμε υιοθετήσει ένα ήθος που καταστρέφει την κοινωνία μας. Το ατομικίστικο ήθος όπου ο καθένας ενδιαφέρεται μόνο για τον εαυτό του αδιαφορώντας για τον διπλανό του. Είναι όμως αλήθεια πως αν το σπίτι του γείτονα πιάσει φωτιά και αδιαφορήσεις σύντομα θα καεί και το δικό σου, ή όπως λέει μια Βουλγάρικη παροιμία, «σαν ψωριάσει ο γείτονάς σου ετοίμασε κι εσύ αλοιφή»! Υιοθετήσαμε αξίες όπως τον πλούτο. Πασχίζουμε σε όλη τη σύντομη ζωή μας ν’ αποκτήσουμε ολοένα και περισσότερα υλικά αγαθά που πρόσκαιρα μπορεί να δίνουν κάποια ικανοποίηση, αλλά μόνο η ζεστή ανθρώπινη επαφή δίνει την ευτυχία και την πληρότητα. Ο κόσμος έχει γεμίσει από ανθρώπους που πίστεψαν ότι η απόκτηση του πλούτου θα μπορούσε να ικανοποιήσει κάθε επιθυμία τους.

Μέσα από την κατοχή ολοένα και περισσότερων υλικών αγαθών κέρδισαν προσωρινή ικανοποίηση αλλά όχι την ευτυχία που προσδοκούσαν. Έχασαν την ηρεμία του μυαλού και του πνεύματός τους. Παλαιότερα η ζεστή ανθρώπινη σχέση υπήρχε πολύ έντονη. Καλλιεργείτο στις γειτονιές όπου κάθε απόγευμα οι νοικοκυρές συγκεντρώνονταν για να συνομιλήσουν, με τα μικρά παιδιά να παίζουν αμέριμνα στις αλάνες κι από παντού ν’ ακούγονται χαρές και γέλια. Καλλιεργείτο στα καφενεία όπου οι άντρες συγκεντρώνονταν καθημερινά μετά τη δουλειά τους για να παίξουν χαρτιά, να συζητήσουν τα προβλήματα και τις αγωνίες τους, ακόμη και για να κουτσομπολέψουν. Ήταν χώροι συνάντησης που καλλιεργούσαν τον διάλογο και την ανθρώπινη επαφή. Πολλές φορές σε αυτούς τους χώρους αναπτύσσονταν φιλίες που διατηρούνταν στο χρόνο κι επεκτείνονταν σε οικογενειακές επισκέψεις, σε νυχτερινές εξόδους ή σε κοινές οικογενειακές εκδρομές τις Κυριακές.

Έζησα πολλά χρόνια ως παιδί μέσα σε καφενείο κι έζησα αυτού τους είδους τα γεγονότα και τις επαφές. Σήμερα όμως κι αυτά τα καφενεία, τουλάχιστον στις μεγαλύτερες πόλεις, μετεξελίχθηκαν σε καφετέριες με δυνατούς ήχους από τις τηλεοράσεις ή τα μουσικά ηλεκτρονικά συστήματα όπου όχι μόνο δεν μπορείς να μιλήσεις με τον διπλανό σου αν δεν ουρλιάζεις δίπλα στο αφτί του αλλά βγαίνεις έξω με πονοκέφαλο. Αναρωτιέμαι πολλές φορές που οι άνθρωποι βρίσκουν χώρους ήρεμους για να συζητήσουν. Ο βίαιος θόρυβος μπορεί να προκαλέσει είτε προσωρινή βλάβη στην ακοή είτε οριστική απώλειά της. Κι όπως έλεγε ο υπέροχος κωμικός ηθοποιός Βασίλης Λογοθετίδης στη ταινία, «οι Γερμανοί ξανάρχονται»: "Το ραδιόφωνο ρε παιδιά, χαμηλώστε το να πάρει ο διάολος. Ο σκοπός είναι ν’ ακούσουμε εμείς το Λονδίνο, όχι το Λονδίνο εμάς».
   Δεν θα πάψω να το λέω και να το γράφω πως υπάρχει πολλή μοναξιά στο κόσμο επειδή πάψαμε να επικοινωνούμε μεταξύ μας απασχολημένοι ο καθένας με τα δικά του προβλήματα. Τρέχουμε όλη μέρα ώστε να εξασφαλίσουμε χρήματα, για ν’ αποκτήσουμε περισσότερες υλικές απολαύσεις. Ακόμη και τα παιδιά μας παραμελούμε και φτάνει η εποχή που έχουν μεγαλώσει έχοντας χάσει τα παιδικά τους χρόνια. Τα χρόνια που δεν παίξαμε μαζί τους, που δεν μιλήσαμε μαζί τους. Πάψαμε, επομένως, να επικοινωνούμε με τα παιδιά μας, πάψαμε να επικοινωνούμε με τους συντρόφους μας, χάσαμε τους φίλους μας επειδή και με εκείνους σταματήσαμε να επικοινωνούμε.

Τους μήνες που έζησα στη Κύπρο, οι αξίες της φιλίας και της συντροφικότητας υπήρχαν [και συνεχίζουν] πολύ έντονες. Ο κόσμος εκεί καθημερινά δείχνει το έμπρακτο ενδιαφέρον τους ο ένας για τον άλλον. Είναι μαζί στις χαρές και τις λύπες. Μαζί στο γέλιο και στον πόνο. Όχι ότι δεν υπάρχουν και διαφορές μεταξύ τους, όμως ποτέ δεν στέκονται εμπόδιο για να χαλάσουν τις σχέσεις τους.
Αν και η ζωή μου εκεί δεν ήταν πολύ εύκολη, εντούτοις οι άνθρωποι που ζούσαν κοντά μου, οι γείτονές μου, προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να την κάνουν όμορφη. Αν αργούσα να ξυπνήσω τα πρωινά έπαιρναν τηλέφωνο ή χτυπούσαν το κουδούνι του σπιτιού για να δουν αν είμαι καλά. Πολύ συχνά με καλούσαν στα σπίτια τους, ενώ στο σπίτι του φίλου μου Γιώργου, που κάθε βράδυ επισκεπτόμουν, υπήρχε πάντα φαγητό για τον φίλο του τον Καλαμαρά. Με έπαιρναν μαζί τους όπου πήγαιναν για να μη νιώθω μοναξιά. Κάθε φορά που έβγαινα από το σπίτι έβλεπα μόνο χαμογελαστά πρόσωπα που έδειχναν έμπρακτα το ενδιαφέρον τους για εμένα. Το χαμόγελο, παρά τα όποια προβλήματα αντιμετωπίζουν κυρίως οικονομικά λόγω της κρίσης που μαστίζει [και] το νησί, όχι μόνο δεν τους λείπει αλλά αντιμετωπίζουν τη ζωή με θαυμαστή αισιοδοξία. Το τελευταίο βράδυ της παραμονής μου ετοίμασαν ένα μεγάλο αποχαιρετιστήριο τραπέζι όπου τα δάκρυα δεν άργησαν να κυλήσουν στα μάγουλά τους. Για όλους εκείνους ο «άνθρωπος» έχει μια ιδιαίτερη αξία. Πιστεύουν σε αυτόν, όπως πιστεύουν στις αξίες της ζωής. Στις αξίες της φιλίας, της κατανόησης, του σεβασμού στον συνάνθρωπο. Ζουν τη ζωή τους απλά και όμορφα. Αυτοί οι άνθρωποι με δίδαξαν πολλά με την απλοϊκότητά τους, με το μεγαλείο της ψυχής τους. Τους είμαι πραγματικά ευγνώμων και τηλεφωνιέμαι μαζί τους ή τους επισκέπτομαι όσο πιο συχνά είναι δυνατόν.

Ανάμεσα σε αυτούς τους θαυμάσιους ανθρώπους είχα την ευκαιρία να ξαναγνωρίσω τον εαυτό μου. Δεν μετάνιωσα που έφυγα από την Ελλάδα και πήγα στη Κύπρο. Αν δεν απομακρυνόμουν εξάλλου από τη χώρα μου πως θα γνώριζα αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους, πως θ’ ανακάλυπτα πάλι τον εαυτό μου;

Ο Τόμας Στερνς Έλιοτ είχε πει ότι, «δεν θα πάψουμε ποτέ να εξερευνούμε. Και το τέλος κάθε εξερεύνησης θα είναι να φτάσουμε από εκεί που ξεκινήσαμε και να γνωρίσουμε τον τόπο πρώτη φορά». Το όραμα μιας καλύτερης ζωής είναι που αναγκάζει τον άνθρωπο να εγκαταλείψει την πατρίδα του αναζητώντας σ’ ένα άλλο τόπο καλύτερες συνθήκες διαβίωσης. Αυτή η αποκοπή που γίνεται αθέλητα πολλές φορές δημιουργεί προβλήματα επειδή ο άνθρωπος αναγκάζεται να εγκαταλείψει τον τόπο που γεννήθηκε και μεγάλωσε. Δεν είναι εύκολο ν’ αποτινάξει από πάνω του όλα όσα έχει ζήσει στη πατρίδα του και να ενσωματωθεί εύκολα σε μια νέα ζωή. Στις δύσκολες ώρες του ανασύρει από το βάθος του μυαλού του αναμνήσεις που τον στηρίζουν και του δίνουν παρηγοριά. Όσο κι αν εξωτερικά φαίνεται να προσαρμόζεται στο νέο του περιβάλλον εσωτερικά η καρδιά και η ψυχή του είναι πάντα στη πατρίδα του.

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα και στο τόπο που γεννήθηκα και μεγάλωσα άρχισα να επισκέπτομαι όλα τα όμορφα μέρη βλέποντάς τα πλέον με διαφορετικό μάτι. Κάθε μνημείο, κάθε αρχαιολογικό χώρο, τα ξαναγνώρισα παρατηρώντας τα με όλες εκείνες τις λεπτές αποχρώσεις που παλαιότερα η καθημερινότητα δεν μου επέτρεπε να διακρίνω. Όλα ήταν πιο όμορφα τώρα. Τα λουλούδια, τα δέντρα, το κελάηδημα των πουλιών, η βροχή… αποκτούσαν ένα τελείως διαφορετικό νόημα στη ζωή μου επειδή στο παρελθόν εγκλωβισμένος στις δουλειές μου και στον δικό μου εγωιστικό μικρόκοσμο έχανα όλη αυτή την ανείπωτη ομορφιά, όλη αυτή την μαγεία που η φύση έχει δημιουργήσει. Κάθε εποχή του χρόνου έχει την δική της γοητεία, κάθε στιγμή υπάρχει στη φύση μια εικόνα που δεν έχεις ξαναδεί.

Έπρεπε να φύγω, να νοσταλγήσω και να επιστρέψω για να εκτιμήσω την αξία τους και το πόσο τυχερός είμαι που βρίσκομαι ακόμη μια ημέρα στη ζωή. Πόσο πολύ τώρα πια νιώθω τους μετανάστες που μετά από πολλά χρόνια επιστρέφουν στις πατρίδες τους τις οποίες ποτέ δεν λησμόνησαν. Μια αραβική παροιμία λέει ότι, «η πατρίδα είναι γλυκιά κι ας είναι τάφος!

«Το σπουδαίο δεν είναι ν’ αλλάξουμε τη ζωή μας ονειροπολώντας μιαν άλλη πιο ενδιαφέρουσα, αλλά να...


«Το σπουδαίο δεν είναι ν’ αλλάξουμε τη ζωή μας ονειροπολώντας μιαν άλλη πιο ενδιαφέρουσα, αλλά να κάνουμε να λαλήσει τούτη η ζωή, όπως μας δόθηκε, καθημερινή, ταπεινή, ανθρώπινη, όπου το κάθε τι που μπορούμε να γυρέψουμε πρέπει να υπάρχει» 
-Γιώργος Σεφέρης - 

«Φεγγαρόλουστη νύχτα, σπάσαν τα σύννεφα σκορπίστηκαν…», έγραψε ο Μανεφούσα Ματσούο-Μπασό, ο Ιάπωνας ποιητής που έζησε από το 1664 έως το 1694 γεννημένος από οικογένεια Σαμουράι, αλλά που αρνήθηκε ν’ ακολουθήσει τον τρόπο ζωής αυτών των πολεμιστών. Η νύχτα προχωράει καθώς συνεχίζω να γράφω σε μια προσπάθεια να βάλω τις σκέψεις και τους προβληματισμούς μου σε μια τάξη.

Άλλες φορές γράφω κατευθείαν στον υπολογιστή, άλλες φορές προτιμώ το μελάνι και το χαρτί. Η αίσθηση του μελανιού που απλώνεται πάνω στην άψυχη λευκή σελίδα ζωγραφίζοντας τις λέξεις μπορεί να είναι περισσότερο κουραστική και αργή αλλά σίγουρα πιο απολαυστική.

Η ζωή μας σήμερα έχει καταντήσει ρομποτική. Ζώντας σ’ ένα κόσμο όπου κυριαρχούν πολλά προβλήματα με κυρίαρχο το οικονομικό, κοιμόμαστε, ξυπνάμε, πάμε στις δουλειές μας κι επιστρέφουμε στο σπίτι για… να καθίσουμε μπροστά από μια τηλεόραση με το τηλεκοντρόλ να έχει εξελιχθεί σε προέκταση του χεριού μας.

Ζούμε τον κόσμο μέσα από ένα γυαλί που ολοένα και περισσότερο μας καθηλώνει. Είναι τόσο μεγάλη η απορροφητική δύναμη της τηλεόρασης που κάνει τους ανθρώπους να βλέπουν μόνο σε μια κατεύθυνση και να μην αντικρίζει ο ένας τον άλλον. Η ζωή όμως είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να λάβει κάποιος, όπως αναφέρουν όλες οι θρησκείες και οι φιλοσοφίες του κόσμου κι εμείς την ξοδεύουμε άσκοπα χάνοντας ότι πιο όμορφο υπάρχει γύρω μας.

Χάνουμε τους φίλους μας, πάψαμε να μιλάμε στα παιδιά μας ή στους συντρόφους μας, μπερδεμένοι σε μια ανιαρή καθημερινότητα για την οποία δεν κάνουμε κάτι να την αλλάξουμε. Μένουμε απορροφημένοι σ’ ένα χαζοκούτι που το προτιμάμε αντί, για παράδειγμα, να διαβάσουμε ένα βιβλίο ή ν’ ακούσουμε λίγη μουσική.

«Τα βιβλία είναι οι φάροι που φωτίζουν την απέραντη θάλασσα του χρόνου», έγραψε ο Ουίπα, για να συνεχίσει σαρκαστικά ο Γκραούτσο Μαρξ: «Βρίσκω την τηλεόραση πολύ εκπαιδευτική. Μόλις κάποιος την ανοίξει πάω στο άλλο δωμάτιο και διαβάζω ένα βιβλίο». Γινόμαστε παθητικοί δέκτες μιας ατέρμονης κατάστασης που μας αφαιρεί κάθε ευαισθησία, κάνει το μυαλό μας αργόστροφο, βλάπτει το πνεύμα και την ψυχή μας, ατονεί το σώμα μας.

Ζούμε τη ζωή μας μέσα από ένα κουτί αποδεχόμενοι ότι φθηνό και ανούσιο μας σερβίρουν σε μεγάλες δόσεις. Ευχαριστιόμαστε να παρακολουθούμε τα δράματα συνανθρώπων μας που ξεπουλούν τη ζωή τους για δεκαπέντε λεπτά δημοσιότητας, όπως είχε πει ο Αντι Γουόρχολ το 1968, ίσως και με κάποιο χαρτζιλίκι που τους δίνουν για να γίνονται βορρά στα αδηφάγα μάτια των τηλεθεατών. Ικανοποιούμαστε με το να ταυτίζουμε τις ζωές μας με τις ζωές διάσημων κυρίως ηθοποιών σε σαπουνόπερες. Κι αυτή είναι η κατάντιά μας.

Η ανθρώπινη επαφή έπαψε να υπάρχει κι ας αποτελεί την βάση πάνω στην οποία στηρίζεται η ανθρώπινη πνευματική ανάπτυξη. Πάψαμε ακόμη και να ερωτευόμαστε αφού κι αυτό το τόσο όμορφο συναίσθημα το φιλτράρουμε μέσα από έναν υπολογιστή. Ο έρωτας είναι το ισχυρότερο συναίσθημα έλξης μεταξύ των ανθρώπων που θεοποιήθηκε από ποιητές, λογοτέχνες και στιχουργούς.

Ο έρωτας κινεί τον κόσμο, μας παρασύρει, μας μεταμορφώνει, μας συγκινεί και μας καθηλώνει. Πρόκειται για μια αμοιβαία σχέση που συνδέει δύο πρόσωπα τα οποία ελεύθερα διάλεξε το ένα το άλλο δίχως να περιμένει ανταλλάγματα. Γιατί στον έρωτα, στον αληθινό έρωτα, δίνεις περισσότερα από όσα παίρνεις κι αυτό σε ικανοποιεί, σε κάνει ευτυχισμένο. Η ψυχίατρος Πατρίτσια Μπάμπι αναφέρει πως, «όταν ερωτευόμαστε ο οργανισμός απελευθερώνει έναν χείμαρρο από χημικές ουσίες ευφορίας οι οποίες πυροδοτούν συγκεκριμένες αντιδράσεις». 

Ο Άγγλος συγγραφέας, μυθιστοριογράφος και διηγηματογράφος Γουίλιαμ Σόμερσετ έγραψε ότι, «η μεγάλη τραγωδία της ζωής δεν είναι ότι οι άνθρωποι χάνονται, αλλά ότι παύουν ν’ αγαπούν». Οι αρχαίοι Έλληνες αναφέρονταν συχνά στον έρωτα τονίζοντας πως ήταν γιος της θεάς Αφροδίτης και του θεού Άρη. Σύμφωνα με τον Πλάτωνα ήταν γιος του Χάους που ενσάρκωνε την αρμονία. Ο μύθος αναφέρει ότι ο Έρωτας διασκέδαζε βασανίζοντας τους ανθρώπους, τρυπώντας τους με τα βέλη, μέχρι που ο ίδιος έπεσε θύμα της αλαζονείας του.

«Η Ψυχή ήταν μια πανέμορφη κοπέλα που την ζήλεψε η θεά Αφροδίτη. Ζήτησε από τον Έρωτα να την βοηθήσει δηλητηριάζοντας τις ψυχές των ανδρών ώστε κανείς να μη την θέλει για γυναίκα του. Ο Έρωτας θέλησε αμέσως να ικανοποιήσει την επιθυμία της μητέρας του όμως από λάθος τρυπήθηκε από δικό του βέλος με αποτέλεσμα να ερωτευτεί παράφορα την Ψυχή. Μεγαλώνοντας η κοπέλα γινόταν ακόμη πιο όμορφη αλλά κανείς δεν την ήθελε για γυναίκα του. Απογοητευμένοι οι γονείς της πήγαν στο Μαντείο των Δελφών ζητώντας τον χρησμό της Πυθίας η οποία ευρισκόμενη σε έκσταση έδινε χρησμούς με τρόπο δυσνόητο και αινιγματικό. Η Πυθία, με την παρότρυνση του Έρωτα, τους συμβούλευσε πως η κόρη τους δεν μπορεί να παντρευτεί κανέναν παρά μόνο μ' ένα τέρας που την περιμένει στη κορυφή του βουνού. 

Ο γάμος έγινε και η Ψυχή μεταφέρθηκε στο παλάτι του άντρα της που όμως ποτέ δεν τον έβλεπε διότι εκείνος την επισκεπτόταν μόνο τις νύχτες. Ήταν όμως πάντα πολύ τρυφερός και καλόκαρδος μαζί της κι έτσι η κοπέλα άρχισε να προβληματίζεται για το αν είναι τόσο άσχημος όπως είχε πει η Πυθία. Με την παρότρυνση από τις αδελφές της, φοβούμενη ότι κάποια στιγμή ο σύζυγός της θα την σκότωνε, αποφάσισε να το κάνει πρώτη. 

Έτσι, ένα βράδυ που εκείνος αποκοιμήθηκε, η Ψυχή σηκώθηκε και πολύ σιγά πήρε ένα μαχαίρι κι ένα λυχνάρι. Όταν πλησίασε και είδε τον πανέμορφο Έρωτα τα έχασε και γυρνώντας το λυχνάρι έπεσε πάνω του το καυτό λάδι. Εκείνος ξύπνησε από τον πόνο και μόλις κατάλαβε τι συνέβη πέταξε μακριά της λέγοντας πως η καχυποψία της σκότωσε την αγάπη τους και πλέον δεν θα ήταν μαζί. Η Ψυχή μετανιωμένη για την πράξη της άρχισε να τον αναζητά μέχρι που έφτασε σε ένα ναό της Δήμητρας. 

Η θεά την συμβούλευσε να βρει την Αφροδίτη και να της επιτρέψει να δει τον γιο της που τον είχε φυλακίσει μέχρι να γιατρευτεί από τις πληγές του λαδιού. Η Ψυχή, πράγματι συνάντησε την Αφροδίτη και η θεά για να την βασανίσει περισσότερο της ζήτησε να της ικανοποιήσει τρεις επιθυμίες: Η πρώτη ήταν να φέρει το χρυσό μήλο από την αυλή του θεού Ήλιου, η δεύτερη να κλέψει τον σκοτεινό μανδύα της θεάς της Νύχτας και η τρίτη να της φέρει το κουτί της Περσεφόνης από τον Αδη. 

Η Ψυχή έφερε σε πέρας τις δύο πρώτες επιθυμίες της Αφροδίτης ενώ στη τρίτη, καθώς είχε κλέψει το κουτί της Περσεφόνης, το άνοιξε από περιέργεια. Από μέσα βγήκε ο Μορφέας που την έριξε σε βαθύ ύπνο. Όταν ο Έρωτας έμαθε τι είχε συμβεί το έσκασε από την φυλακή και βρήκε τον Δία ζητώντας του να βοηθήσει την Ψυχή. Ο βασιλιάς των θεών συγκινημένος όχι μόνο την έσωσε αλλά την έκανε αθάνατη κι επέτρεψε στους δύο νέους να ζήσουν μαζί αιώνια». 

Με τον έρωτα γίνεσαι ευτυχισμένος, νιώθεις πληρότητα σαν άνθρωπος. Όταν υπάρχει ο έρωτας αλλάζει ο τρόπος που νιώθουμε και αντιλαμβανόμαστε τη ζωή. Στην αρχαία Ρώμη πίστευαν ότι ο έρωτας είναι ένα συναίσθημα που δεν περιέχει κάτι πνευματικό και πως ο τελικός στόχος ήταν η ηδονή και η τεκνοποίηση.

Στην αρχαία Ελλάδα όμως θεωρούσαν πως ο άνθρωπος γίνεται ευτυχισμένος μόνο όταν βρει το άλλο του μισό και όσο καθυστερεί τόσο περισσότερο δυστυχισμένος γίνεται. Έγραψε ο Πλάτωνας στο «Συμπόσιο»: “Το σώμα κάθε ανθρώπου ήταν στρογγυλό, έχοντας ολόγυρα πλάτη και πλευρά, χέρια είχε τέσσερα, πόδια το ίδιο, πρόσωπα δύο πάνω σ' ένα λαιμό κυλινδρικό, απόλυτο ίδια στη μορφή και πάνω σ' αυτά τα δύο πρόσωπα, που ήταν στραμμένα σε αντίθετες κατευθύνσεις, ήταν χωμένο ένα κεφάλι κι ακόμα είχε τέσσερα αυτιά, διπλά γεννητικά όργανα και όλα τα υπόλοιπα μπορεί κανείς να τα υποθέσει με βάση τα προηγούμενα. 

Προχωρούσε και όρθιο, όπως τώρα, είτε προς τη μία κατεύθυνση είτε προς την άλλη και όποτε επιθυμούσε να τρέξει γρήγορα στηριζόταν σε χέρια και πόδια που ήταν σύνολο οκτώ. Στην αντοχή και στη σωματική δύναμη ήταν φοβερά και είχαν μεγάλη έπαρση, μάλιστα τα έβαλαν και με τους θεούς. Ο Δίας και οι υπόλοιποι θεοί σκέφτονταν τι να κάνουν και βρίσκονταν σε αμηχανία γιατί δεν ήθελαν ούτε να τα σκοτώσουν και ν' αφανίσουν το είδος, ούτε να τα αφήσουν να φέρονται με αναίδεια. Τελικά ο Δίας βρήκε τη λύση. 

Με τους κεραυνούς του τούς έκοψε στα δύο κι έτσι και την ισχύ τους έχασαν και πιο χρήσιμοι θα είναι αφού έγιναν περισσότεροι και βάδιζαν όρθιοι σε δύο πόδια. Καθένας από μας λοιπόν είναι κομμάτι ανθρώπου που περιμένει το ταίριασμά του με το άλλο του μισό, γιατί πράγματι είναι κομμένος από ένας σε δύο. Αναζητεί λοιπόν πάντοτε ο καθένας το άλλο του μισό και όταν το ανακαλύψει σμίγει μαζί του, ξαναγίνεται ολόκληρος και είναι ευτυχής. Όσο δεν το βρίσκει υποφέρει, γιατί είναι κομματιασμένος, λειψός”.

Υπάρχει όμως και μια άλλη σχετική ιστορία την οποία λένε οι Ταοϊστές:
«Στην απαρχή του χρόνου το πνεύμα και η ύλη έδωσαν μεταξύ τους μια μάχη μέχρι θανάτου. Τελικά θριάμβευσε το πνεύμα και η ύλη καταδικάστηκε να ζει για πάντα στο εσωτερικό της γης. Πριν όμως συμβεί αυτό, το κεφάλι της χτύπησε στο στερέωμα και κομμάτιασε τον έναστρο ουρανό. Η θεά Νιούκα βγήκε από τη θάλασσα, εκθαμβωτική με την πύρινη πανοπλία της. Ζέστανε τα χρώματα του ουράνιου τόξου σε ένα μεγάλο καζάνι και τα χρησιμοποίησε για να ξανακολλήσει τα άστρα στο στερέωμα. Δυστυχώς όμως δεν μπόρεσε να βρει δύο από αυτά κι έτσι το στερέωμα παρέμεινε ατελές. Αυτή είναι η προέλευση της αγάπης: Δυο ψυχές γυρνούν συνεχώς στη γη ψάχνοντας το άλλο τους μισό. Όταν καταφέρουν να το βρουν μπαίνουν στον ουρανό τα κομματάκια που λείπουν και ολόκληρα το σύμπαν έχει πλέον νόημα για το ζευγάρι». 

Ο έρωτας δεν πρέπει να ταυτίζεται με το σεξ που αποτελεί την επιθυμία του ενός προς τον άλλον. Φυσικά το σεξ είναι απαραίτητο στη ζωή κάθε ανθρώπου ανεξαρτήτου ηλικίας και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα ότι ο άνθρωπος έχοντας φθάσει σε προχωρημένη ηλικία δεν νιώθει την ανάγκη της σωματικής επαφής. Πρόκειται για μια απόλυτη φυσιολογική ανάγκη. Με το σεξ όμως βλέπουμε τους άλλους σαν πηγές της δικής μας απόλαυσης και όχι σαν ψυχές, σαν προσωπικότητες.

Ο έρωτας είναι αυτός που ολοκληρώνει την ύπαρξή μας και που δεν διαρκεί για πάντα αλλά μετουσιώνεται στο ανώτερο συναίσθημα, αυτό της αγάπης. Τι σημαίνει αγάπη; Μήπως την μπερδεύουμε με τη σεξουαλική επιθυμία ή την τρυφερότητα, το σύνηθες λάθος που κάνουν οι νέοι και οδηγούνται βιαστικά σε γάμους που σύντομα διαλύονται; Αγάπη σημαίνει να εκτιμάμε τις ιδιαιτερότητες του κάθε ανθρώπου χωρίς να τον κρίνουμε. Ν’ αγαπάμε τον άλλον όπως είναι και όχι όπως ονειρευόμαστε να είναι. Σεβόμαστε αυτό που είναι και δεν έχουμε την απαίτηση ν’ αλλάξει για να μας ευχαριστήσει.

Η αληθινή αγάπη είναι αποδεσμευτική από τη ζήλια, για μένα το χειρότερο συναίσθημα που μπορεί να βιώσει ο άνθρωπος και που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή της σχέσης του με τον άλλον. Η αληθινή αγάπη περιέχει την εμπιστοσύνη, δεν θέτει όρους και προϋποθέσεις, δεν έχει προκαταλήψεις.

Ο Κώστας Φωτεινός έγραψε πως, «αγάπη σημαίνει ο ένας να επιτρέπει στον άλλον να αναπτύσσεται κοντά του και να τον διευκολύνει σε αυτό». Υπάρχουν άνθρωποι που αισθάνονται κενοί γιατί δεν καταλαβαίνουν την ανάγκη τους για αγάπη. Τους βλέπουμε παντού γύρω μας, τους αναγνωρίζουμε από τον τρόπο ζωής που κάνουν ξεσπώντας είτε στο να τρώνε συνέχεια ή να πίνουν υπερβολικά ή να παίρνουν φάρμακα ή ουσίες ή να απορρίπτουν συλλήβδην τον εαυτό τους. Ακόμη και η συχνή εναλλαγή ερωτικών συντρόφων πολλές φορές γίνεται από την ανάγκη του ανθρώπου να γεμίσει έστω για λίγη ώρα το κενό που νιώθει. Αυτοί οι άνθρωποι αισθάνονται δυστυχισμένοι, θυμωμένοι, απογοητευμένοι, νιώθουν να βρίσκονται σ’ ένα αδιέξοδο που ολοένα μεγαλώνει. Το βασικότερο για να ξεπεράσει κάποιος όλα τα παραπάνω είναι πρώτα ν' αγαπήσει τον εαυτό του.

Ο συγγραφέας Μάξουελ Μαλτζ, έγραψε ότι, “αποδέξου τον εαυτό σου όπως είναι, διαφορετικά δεν θα πλησιάσεις ποτέ την ευκαιρία και δεν θα αισθανθείς ελεύθερος να κινηθείς προς αυτήν. Θα νιώσεις πως δεν την αξίζεις”. Κανένας δεν είναι τέλειος και η αγάπη του εαυτού του σημαίνει ότι τον αποδέχεται με τις ατέλειές του. Μόνο όταν αυτό συμβεί θα σπάσει τις αλυσίδες της κενότητας, της μοναξιάς και θα μοιράσει αλλά και θα δεχτεί την αγάπη. Μη ψάχνετε για μυστικά και μαγικές συνταγές.

Η αγάπη μας απελευθερώνει από όλα τα άσχημα συναισθήματα που προέρχονται από τη μοναξιά. Μια μοναξιά που όσο κι αν φαίνεται περίεργο την βιώνουν περισσότερο όσοι ζουν σε μεγάλες πόλεις, περιτριγυρισμένοι από πολλούς άλλους ανθρώπους. Αυτό όσο οξύμωρο κι αν φαίνεται είναι μια σκληρή πραγματικότητα που οδηγεί σε ανασφάλεια με επακόλουθα την αδιαφορία και την επιθετικότητα.

Στις 21 Φεβρουαρίου 1965, ο Κρισναμούρτι είπε σε ομιλία του πως, “ότι κι αν κάνετε, είτε τρέχετε πίσω απ' όλους τους θεούς της γης είτε παίρνετε μέρος σε κάθε λογής κοινωνικές δραστηριότητες, είτε προσπαθείτε να βοηθάτε τους φτωχούς, μπαίνετε στη πολιτική, γράφετε βιβλία ή ποιήματα, χωρίς αγάπη θα είστε ένα νεκρό πλάσμα”.

Είπε ο Μαχάτμα Γκάντι:
“Σε αυτούς που αγαπάς γίνεσαι θύμα και σε αυτούς που αγαπιέσαι γίνεσαι θύτης. Αν αγαπάς και αγαπιέσαι ταυτόχρονα δεν υπάρχει ούτε εγωισμός, ούτε πληγή”. 

Επιστρέφοντας και πάλι στο “Συμπόσιο” του Πλάτωνα, διαβάζουμε:
 “Μόνο αυτοί που αγαπάνε είναι πρόθυμοι να δώσουν τη ζωή τους για να υπερασπίσουν αυτόν που αγαπάνε και όχι μόνο οι άντρες αλλά και οι γυναίκες. Όπως η κόρη του Πελία, η Άλκηστη, αφού μόνο αυτή στάθηκε πρόθυμη να πεθάνει στη θέση του άντρα της, παρόλο που ζούσαν ο πατέρας του και η μάνα του, αυτή λόγω του έρωτά της τους ξεπέρασε τόσο πολύ σε αγάπη ώστε να κάνει φανερό ότι ήταν για τον γιο τους ξένοι και μόνο στο όνομα συγγενείς κι όταν το έκανε αυτό θεωρήθηκε όχι μόνο από τους ανθρώπους αλλά και από τους θεούς ότι έκανε τόσο ωραία πράξη ώστε, ενώ πολλοί άνθρωποι είχαν κάνει πολλές και ωραίες πράξεις, σε ελάχιστους μόνο οι θεοί έδωσαν αυτό το δώρο, ν' ανεβάσουν την ψυχή τους από τον Αδη, τη δική της όμως ψυχή την ανέβασαν γιατί την θαύμασαν για την πράξη της και οι θεοί τιμούν εξαιρετικά το ζήλο και τη μεγαλοψυχία που έχει να κάνει με τον έρωτα”. 

 “Η αγάπη είναι δροσιά του ουρανού που ποτίζει την καρδιά” 
-Ερρίκος Χάιν-

"Κανείς άνθρωπος δεν πεθαίνει,  αν δεν  πεθάνει πρώτα στις καρδιές των ανθρώπων"   Π...


"Κανείς άνθρωπος δεν πεθαίνει, αν δεν 
πεθάνει πρώτα στις καρδιές των ανθρώπων" 

 Παρακολουθώ κι εγώ με οδύνη, όπως όλοι, τα δυσάρεστα γεγονότα που εκτυλίσσονται από χθες το πρωί, όταν ο νεαρός τραγουδιστής -όπως και χιλιάδες άλλοι- έχασε τόσο άδικα τη ζωή του.
Και τα όσα συμβαίνουν μου θυμίζουν έντονα τα όσα συνέβησαν και πριν μερικά χρόνια με τον, επίσης, άδικο θάνατο του Νίκου Σεργουλόπουλου. Όπου κάθε λογής πρόσωπο βρήκε το τρόπο ν' αναδειχθεί από την αφάνειά του, έστω και αν μέχρι χθες τον έβριζε για τα τραγούδια του.
Κοντά σε αυτούς και κάποια άθλια υποκείμενα που, όχι μόνο δεν σέβονται τον άδικο χαμό ενός νέου ανθρώπου, όχι μόνο δεν σέβονται τον αβάσταχτο πόνο της οικογένειάς του, αλλά βγαίνουν με εμετικά δημοσιεύματα, βρίσκοντας κι αυτοί την ευκαιρία ν' αναδειχθούν, έστω και με αυτό τον τρόπο, από τον κοινωνικό βούρκο που έχουν πέσει.

Για όλους αυτούς από τους προαναφερόμενους, το μίσος τους για τον Παντελίδη δεν βρίσκεται στα τραγούδια που έλεγε, αλλά στο ότι το νεαρό αυτό παιδί, κόντρα σε όλα τα προγνωστικά, κατάφερε ν' αναδειχθεί σε πρίγκιπα. Χωρίς υποστήριξη από το λεγόμενο σταρ σύστεμ, σε σχέση με κάποιους άλλους "καλλιτέχνες" και άλλες "καλλιτέχνιδες" που αναδεικνύονται βγάζοντας στη φόρα την προσωπική τους ζωή ή τα... καλλίγραμμα κορμιά τους ημίγυμνα στις πίστες.

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί τα τραγούδια του Παντελίδη δεν άρεσαν. Γιατί τα θεωρούσαν κάποιοι κατώτερης ποιότητας. Κι όμως, αυτά τα τραγούδια τα λατρεύουν και τα σιγοτραγουδούν γιατί εκφράζουν τον έρωτα, τον πόνο, την απόρριψη...

Ο Παντελίδης έγινε αγαπητός για τα τραγούδια του, τη φωνή του, την καλή του συμπεριφορά. Αλλά και γιατί κάποιοι "ειδικοί" στο χώρο του τραγουδιού, συμπεριλαμβανομένων και κάποιων δημοσιογράφων, τον έβριζαν. Αυτό γίνεται όχι μόνο στο χώρο του τραγουδιού, αλλά και σε άλλους χώρους, όπως στη λογοτεχνία, ακόμη και στη δημοσιογραφία. Ευτυχώς όμως ο κόσμος δεν επηρεάζεται γιατί έχει το δικό του αλάθητο κριτήριο.

Κι αυτό το κριτήριο ήταν που ανέδειξε τον Παντελίδη στην κορυφή. Και θα μείνει εκεί για πάντα... 

Θα τον θυμόμαστε μέσα από τα τραγούδια του. Άλλωστε όλοι οι μεγάλοι "έφυγαν" σε μικρή ηλικία... όπως και ο Παντελίδης.

Είναι μερικές φορές που τα γεγονότα σου κλείνουν το στόμα... Τελικά, η πραγματικότητα γίνεται πάρα πολύ πραγματική και ξεπερνάει σε τραγικότητα και την πιο τρελή φαντασία. 
Το μόνο που, τουλάχιστον, θέλω να πω είναι ότι είμαι κι εγώ εδώ, μαζί με όλους τους άλλους, κι ενώνω την αγάπη μου για σένα με τη δική τους.Και θα τραγουδάμε όλοι μαζί τα τραγούδια σου, για να ξορκίζουμε θεούς και δαίμονες...

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που από αύριο θα τον σκεπάζει!!!






Είναι μια γλυκιά χειμωνιάτικη νύχτα η αποψινή, με το φεγγάρι να ρίχνει το αχνό του φως κάθε φορά ...


Είναι μια γλυκιά χειμωνιάτικη νύχτα η αποψινή, με το φεγγάρι να ρίχνει το αχνό του φως κάθε φορά που καταφέρνει να ξεγλιστρήσει πίσω από τα σύννεφα. Αδύναμα τα’ αστέρια λάμπουν στον ουρανό σαν μικρά διαμαντάκια. Λένε πως στ’ αστέρια κατοικούν οι ψυχές αυτών που έφυγαν από κοντά μας. Αλήθεια; Ψέματα; Κάποια στιγμή ίσως το ανακαλύψουμε…

Κοιτάω τη σελήνη και σκέφτομαι ότι πολλοί μύθοι αναφέρονται σε αυτή που είναι το φωτεινότερο σώμα στην ουράνια σφαίρα μετά τον ήλιο. Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, η θεά Άρτεμης είχε χρηματίσει βασίλισσά της. Τα ινδικά χειρόγραφα αναφέρουν ότι οι αρχαίοι Έλληνες πολέμησαν εναντίον των κατοίκων της και των συμμάχων της. Ο Σωκράτης την είχε χαρακτηρίσει μεγάλη κούφια σφαίρα που στο εσωτερικό της υπάρχουν θάλασσες και στεριές που κατοικούν άνθρωποι σαν κι εμάς. Ο αρχαίος φιλόσοφος, μαθηματικός και θεωρητικός της μουσικής, Πυθαγόρας, επέμενε ότι η σελήνη κατοικείται από θεϊκά όντα όμοια με τους ανθρώπους, ενώ ο φιλόσοφος και αστρονόμος Αναξαγόρας δίδασκε ότι κατοικείται και διαθέτει λόφους και φαράγγια.

Ο άνεμος, άλλοτε πιο δυνατός κι άλλοτε πιο αδύναμος, ταρακουνάει στη δύναμή του τα δέντρα της γειτονιάς. Ο Ησίοδος μίλαγε για τρεις ανέμους: Τον Ζέφυρο , που είναι η προσωποποίηση του δυτικού ανέμου, τον Βορέα [η προσωποποίηση του βόρειου ανέμου, που κατέβαινε από τη Θράκη κι έφερνε χαλάζι και χιόνι] και το Νότο, αλλά ο Όμηρος συμπεριέλαβε και τον Εύρο που είναι ανατολικός ή νοτιοανατολικός. Στην ελληνική μυθολογία ο θεός των ανέμων, ο Αίολος, κρατά τους ανέμους στον ασκό του και τους ελευθερώνει μετά από εντολή του Δία.

Ο αέρας που μπαίνει από την ανοικτή μπαλκονόπορτα δίπλα μου, μαστιγώνει απαλά το πρόσωπό μου. Ο αέρας συμβολίζει την ορμή, την ώθηση, τη τόλμη, γι’ αυτό ταιριάζει περισσότερο σε πολεμιστές. Με τον όρο «πολεμιστής» δεν αναφέρομαι σε αυτούς που πάνε στο πόλεμο για να σκοτώσουν ή να σκοτωθούν, αλλά για τους πολεμιστές της ζωής, που δεν δειλιάζουν μπροστά σε κανένα εμπόδιο, σε καμία δυσκολία. Στους αγωνιστές της ζωής! Ο κάθε άνθρωπος είναι πολεμιστής, που μάχεται καθημερινά να κερδίσει τη ζωή του. Καθώς πορεύεται ανάμεσα στις μάχες που αναγκάζεται να δίνει, δεν έχει ν’ αντιμετωπίσει μόνο λάθη, στεναχώριες και πληγές που μόλις σταματήσουν να αιμορραγούν δημιουργούν ανεξίτηλα σημάδια αλλά κι εμπόδια που δυσκολεύουν περισσότερο τη πορεία του. Όμως, σαν μαχητής που είναι συνεχίζει το δρόμο του. Πέφτει και ξανασηκώνεται. Δεν είναι δειλός. Ο δειλός αποφεύγει τη μάχη γιατί φοβάται, ο πολεμιστής νιώθει το φόβο αλλά μπορεί να τον δαμάσει, να τον κάνει φίλο και σύμμαχό του. Και προχωράει μέχρι να φτάσει στον προορισμό του! Δεν μένει στάσιμος. Η απογοήτευση δεν τον λυγίζει. Κι αν για λίγο σταθεί είναι για να εξυπηρετήσει το σκοπό του. Σε λίγο θα σφίξει τα δόντια, θα κάνει πέτρα τη καρδιά και το μυαλό του και θα συνεχίσει.

Στο δρόμο της ζωής του θα βρεθεί μπροστά σε προκλήσεις, σε εμπόδια που θα μοιάζουν ανυπέρβλητα, σε αδικίες, σ τραγωδίες… αλλά διατηρεί τη πίστη του ζωντανή, διατηρεί ζωντανό το όραμά του. Το όραμα εκείνο, που τον κάνει ν’ αντέχει όλα τα δεινά: τις αγωνίες, τη φτώχεια, τη κούραση, τη σκληρή δουλειά, την απόρριψη… Και βέβαια λατρεύει τα ρίσκα. Αν δεν ρισκάρει για να κάνει όσα θέλει πιστεύει πως ήρθε η ώρα να πεθάνει. Δεν υπάρχει για τον πολεμιστή μέση λύση. Κάθε βήμα του είναι κι ένα μάθημα. Και μαθαίνει πληρώνοντας το κόστος, ενίοτε οδυνηρό. 

Υπάρχουν στιγμές που λυγίζει κάτω από το βάρος των δυσκολιών, κάτω από το αβάσταχτο βάρος των ποικίλλων προβλημάτων, όμως συνεχίζει το δρόμο του με ακλόνητη αποφασιστικότητα για να ολοκληρώσει το σκοπό του. Επειδή, ο καθένας από εμάς, όταν ερχόμαστε σε τούτο τον κόσμο και μέχρι να φύγουμε οριστικά, πρέπει να έχουμε αφήσει το στίγμα μας για την επόμενη χρονιά.

 Έγραψε ο Αμερικάνος φιλόσοφος, δοκιμιογράφος και ποιητής, Ραλφ Βάλντο Εμερσον:
«Να γελάς συχνά και πολύ, να κερδίζεις το σεβασμό των έξυπνων ανθρώπων και την τρυφερότητα των παιδιών. Να κερδίζεις την εκτίμηση έντιμων κριτικών και να αντέχεις την προδοσία των ψεύτικων φίλων, να εκτιμάς την ομορφιά, να ανακαλύπτεις τον καλύτερο εαυτό των άλλων, να αφήσεις τον κόσμο λίγο καλύτερο, είτε μ’ ένα σωστό παιδί, είτε μ’ έναν ανθισμένο κήπο ή κάποιο κοινωνικό έργο. Να ξέρεις ότι έστω και μια ζωή ανάσανε καλύτερα επειδή έζησες εσύ. Αν συμβαίνουν όλα αυτά, τότε έχεις πετύχει τον προορισμό σου σε τούτη την ζωή».

Και συνεχίζει η Αμερικανίδα ποιήτρια, Εμιλυ Ντίκινσον:
«Αν μπορέσω να εμποδίσω μια καρδιά να ραγίσει, δεν θα ζήσω μάταια. Αν μπορέσω να ανακουφίσω τον πόνο μιας ζωής, ή να απαλύνω μια θλίψη, ή να ξαναβάλω στη φωλιά ένα εξαντλημένο κοκκινολαίμη, δεν θα ζήσω μάταια». 

Στο μυαλό μου, χαζεύοντας τον έρημο πλέον δρόμο που πάνω του πέφτει το αχνό φως μιας λάμπας και καθώς βλέπω ένα φυλλαράκι να το παρασέρνει ο αέρας, έρχεται ένα παραμύθι του Γιάννη Πλαχούρη:

«Το φθινόπωρο έκανε την εμφάνισή του στο μικρό πάρκο αναγκάζοντας την όμορφη λεύκα να ρίξει σιγά-σιγά όλα της τα φύλλα. Ερχόμενος και ο χειμώνας, όλα τα φύλλα της λεύκας είχαν πέσει, όλα εκτός από ένα που κρατιόταν γερά από τα κλαδιά της και αρνιόταν να εγκαταλείψει το δέντρο. Όσο δυνατά κι αν φυσούσε ο παγωμένος αέρας, όσο καταρρακτώδης κι αν ήταν η βροχή που μαστίγωνε το γυμνό δέντρο, όσο τσουχτερό κι αν ήταν το κρύο τις μέρες που χιόνιζε και όσες κατηγορίες κι αν άκουσε από τα υπόλοιπα φυτά του πάρκου και τον σπουργίτι για την αφύσικη συμπεριφορά του, το φύλλο κρατιόταν γερά κι αρνιόταν να εγκαταλείψει την λεύκα μέχρι να έρθει η άνοιξη. 

Μια μέρα όμως που ο χειμώνας έδειξε το πιο άσχημο πρόσωπό του και πάγωσε κάθε μορφή ζωής στο μικρό πάρκο, το φύλλο της λεύκας αναγκάστηκε να αφήσει το κλαδί του και πέφτοντας στο έδαφος να γίνει ζεστό σκέπαστρο για τον σπουργίτι που πάγωνε από το κρύο…» 

Άλλη μια μέρα πέρασε, μια μέρα που δεν θα γυρίσει ποτέ ξανά. Μια μέρα που μας φέρνει πιο κοντά στο θάνατό μας. Έγραψε ο μεγάλος μας συγγραφέας Νίκος Καζαντζάκης στην «Ασκητική» του: «Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο, καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο, το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή. Ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει και η επιστροφή ταυτόχρονα το ξεκίνημα και ο γυρισμός, κάθε στιγμή πεθαίνουμε. Γι’ αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος».

Κυλούν οι μέρες, οι εβδομάδες, οι μήνες και τα χρόνια σαν την ανατολή του ήλιου που τίποτα δεν μπορεί ν’ αναβάλλει το καθημερινό, αιώνιο ταξίδι του. Νιώθω πολύ τυχερός που σαν παιδί πρόλαβα να παίξω σε αλάνες πριν όλα τσιμεντοποιηθούν και αποκτήσουν τη σημερινή άχαρη εικόνα τους. Νιώθω, επίσης, πολύ τυχερός που έπεσα και μάτωσαν τα γόνατα και οι αγκώνες μου, που αποκοιμήθηκα με τα παραμύθια της γιαγιάς μου στα οποία κυριαρχούσε ο «κατσιμιτσιράκος», που έφαγα φέτες ψωμιού πασπαλισμένες από άσπρη ζάχαρη, που γέλασα με κουκλοθέατρο και καραγκιόζη, που διάβασα κόμικς όπως τον Μπλεκ, το Αγόρι, τον Ταρζάν, αλλά και τον Μικρό Ήρωα και τον Μικρό Σερίφη, με τα οποία μεγάλωσαν γενιές και γενιές!

Μεγαλώνοντας, παρά τις όποιες αντιξοότητες, έκανα πράγματα που γέμισαν τη ψυχή και τη καρδιά μου. Έζησα όμορφα χρόνια στα οποία γέλασα κι έκλαψα, αγάπησα και πόνεσα, πλήγωσα και πληγώθηκα… όλα τα συναισθήματα σε μια ισορροπία! Πόσο με συγκινεί κάθε φορά που διαβάζω το παρακάτω απόσπασμα από ένα βιβλίο του οικονομολόγου Αδαμάντιου Πεπελάση:
«Είχα όπως όλοι μας μια δύσβατη πορεία, τη πορεία της αυτογνωσίας μέσα από οδύνες και χαρές μεγάλες. Τίποτα σταθερό. Ν’ αλλάζουν όλα γύρω, ν’ αλλάζει ο εαυτός μας, ν’ αλλάζει το κορμί μας, ν’ ασπρίζουν τα μαλλιά μας, να μεγαλώνουμε τα αγαπημένα μας παιδιά, να χάνουμε αγαπημένους, ν’ αλλάζει ο κόσμος γύρω, να βιώνουμε μ’ ένταση τις αλλαγές και να μην έχουμε τίποτα πιο σταθερό από τη στάση της ζωής μας». 

Αναμφισβήτητα, η ζωή είναι πολλές φορές σκληρή και άδικη, αλλά συχνά είναι και πολύ όμορφη. Πρέπει να τη ζούμε έντονα, να ζούμε την κάθε ημέρα, αντιμετωπίζοντας όλες τις δυσκολίες που μας παρουσιάζονται με αισιοδοξία και χαμόγελο, νιώθοντας ότι μας οδηγούν στην απόκτηση της πείρας. Έστω κι αν κάποιος έγραψε πως η πείρα είναι μια γηραιά κυρία την οποία σεβόμαστε χωρίς να εξετάζουμε το ύποπτο παρελθόν της.

Ο Γάλλος μαθηματικός, φυσικός και φιλόσοφος Ζαν Μπατίστ ντ’ Αλαμπέρ, είπε:
«Συνεχίστε κύριε… συνεχίστε… Οι δυσκολίες που συναντάται στο δρόμο σας θα διαλύονται καθώς προχωράτε. Προχωρήστε και το φως θ’ ανατείλει και θα λάμπει όλο και πιο καθαρό στο δρόμο σας».

Ποτέ δεν πίστεψα στη μοίρα ή το κάρμα ή όπως αλλιώς το ονομάζουν. Πίστεψα μόνο στις δικές μου δυνάμεις και στην άποψη ότι η ζωή είναι αποτέλεσμα των πράξεων και των επιλογών μας είτε καλών είτε κακών, επειδή το καλό και το κακό συνυπάρχουν κι αφορά εμάς ποιο από τα δύο θα διαλέξουμε.
Ο Τζιντού Κρισναμούρτι στις «Σημειώσεις» του, έγραψε ότι, «δεν υπάρχει ελευθερία στην επιλογή. Διαλέγεις σύμφωνα με τον τρόπο που έχεις ανατραφεί, σύμφωνα με την κοινωνική, οικονομική και θρησκευτική διαμόρφωσή σου. Η επιλογή δυναμώνει, χωρίς εξαίρεση, αυτή τη διαμόρφωση. Δεν υπάρχει φυγή μέσα από αυτή την διαμόρφωση που μόνο γεννάει όλο και περισσότερα βάσανα».
Όμως, άσχετα από τις εμπειρίες μας εξακολουθούμε να έχουμε τη δυνατότητα της επιλογής μέσα στο περιβάλλον που ζούμε και των εκάστοτε συνθηκών. Ως αποτέλεσμα, εμείς ευθυνόμαστε για τον τρόπο ζωής που θα διαλέξουμε, για το πώς συμπεριφερόμαστε, για τα λόγια που λέμε. Γι’ αυτό και πρέπει πάντοτε να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες των πράξεών μας. Η δύναμη της επιλογής απαιτεί σταθερές αποφάσεις και σθένος.

Όλοι μας αντιμετωπίσαμε δύσκολες καταστάσεις στο παρελθόν, γεγονότα που άφησαν ανεξίτηλα τα σημάδια τους στη καρδιά και πληγές που ίσως ακόμη να αιμορραγούν. Όσο κι αν σκεφτόμαστε ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά, δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για να τ’ αλλάξουμε. Τίποτα δεν μπορεί να διορθώσει. Καμιά ανησυχία, καμιά στεναχώρια ή απογοήτευση μπορεί να διορθώσει οτιδήποτε έχει περάσει στο παρελθόν. Μπορούμε όμως να ξεπεράσουμε τις δυσάρεστες εμπειρίες μας ζώντας στο παρόν. Το μέλλον είναι που μας ανήκει κι αυτό θα διορθωθεί μόνο αν διορθώσουμε το παρόν μας.

Αυτό που αξίζει είναι να ζεις για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά του που θα σε κάψει...

Ήταν ο μικρότερος της παρέας... Και ο πιο αγαπημένος...Μεγαλώσαμε στην ίδια γειτονιά, πήγαμε στα ...


Ήταν ο μικρότερος της παρέας... Και ο πιο αγαπημένος...Μεγαλώσαμε στην ίδια γειτονιά, πήγαμε στα ίδια σχολεία,ονειρευτήκαμε μαζί, ταξιδέψαμε...

Ταξιδεύαμε συχνά μαζί. Θυμάσαι; Πάντα μαζί. Πάντα όλοι μαζί...Στα πιο όμορφα μέρη είχαμε πάει και στα πιο όμορφα όνειρα..Αλλά πάντα μαζί..

Σ' αυτό το ταξίδι όμως έφυγες μόνος..Ολομόναχος...Και πολύ νωρίς..Πολύ άδικα.. Ήθελες να ζήσεις έντονα.Να τα ζήσεις όλα νωρίς. "Κουρσάρος είμαι εγώ, μου'λεγες.Αντάρτης...Ο Τσε ο ίδιος. Όπως θες πες με".

Και ήσουν Αγγελάκο.Όλα αυτά μαζί ήσουν. Κι έφυγες κάπως έτσι.Σαν Κουρσάρος! Ήταν και το αγαπημένο σου τραγούδι ε; Θυμάμαι ακόμη εκείνη τη συναυλία του Παπακωνσταντίνου.Πάντα θα τη θυμάμαι.Δίπλα δίπλα καθόμαστε και την ώρα που έλεγε το τραγούδι, ανάβεις τσιγάρο και μου λες : "Κάπως έτσι θέλω να φύγω. Να πιάσει τέρμα το γκάζι κι ό,τι γίνει!" Χαμογέλασα. Τότε δεν ήξερα, δεν φανταζόμουν...

Σκέφτομαι πάλι τις στιγμές που ζήσαμε οι δυο μας μόνο. Τόσο λίγες, μα τόσο έντονες! Δε θα ξεχάσω ΠΟΤΕ που έγειρες στην αγκαλιά μου να κλάψεις μετά την πρώτη σου ερωτική απογοήτευση εκείνο το Αυγουστιάτικο βράδυ και που επέλεξες εμένα για να το μοιραστείς, από όλους τους άλλους, όπως επίσης τα αστειάκια και τις..γκριμάτσες που μου έκανες για να μου φτιάξεις τη διάθεση όταν προδώθηκα από κάποιους, αγαπημένους τότε φίλους.

"Σου τα 'λεγα και δεν με άκουγες, μου 'λεγες συνέχεια. Εγώ όμως δεν θα σε προδώσω. Θα είμαι πάντα εδώ για σένα. Σου το υπόσχομαι".. Κι όμως, δεν την κράτησες την υπόσχεσή σου μικρούλι.Έφυγες. Με άφησες. Μας άφησες... Τόσο ξαφνικά και τόσο ανέλπιστα. Έφυγες στα 19 σου χρόνια.

Πάντα θα θυμάμαι το τελευταίο βράδυ μας.Μελαγχολικό,με μελαγχολική μουσική υπόκρουση...Θα έφευγες για διακοπές, έτσι όπως ακριβώς ονειρευόσουν πάντα. Με τη μηχανή σου! Κι έτσι έφυγες... Δε ξέρω γιατί, κάποια διαίσθηση ίσως, βούρκωσα όταν σε χαιρετούσα. "Τι κλαις, μου είχες πει. Σε μια βδομάδα θα είμαι πίσω!"

Αλλά δε γύρισες ποτέ..Μια απότομη στροφή ήταν αρκετή για να χάσουμε εμείς τον αγαπημένο μας φίλο και για να κερδίσει ο Θεος έναν ακόμη άγγελο. Τον δικό μας ¶γγελο... Κανείς ακόμη δεν έχει παραδεχτεί ότι έχεις φύγει. Και δε νομίζω να το παραδεχτεί ποτέ! Τραγική ειρωνία ε; Έφυγες έτσι όπως ήθελες. Σαν Κουρσάρος!

Είχα ορκιστεί στον εαυτό μου να μην ξαναπάω ποτέ σε συναυλία του Παπακωνσταντίνου.Δεν θα ήταν ποτέ η ίδια χωρίς εσένα.. Το ξανασκέφτηκα όμως, θα πάω. Κι όταν εκείνος ερμηνεύσει τον "Κουρσάρο" του, εγώ θα σηκώσω τα μάτια μου ψηλά, στα αστέρια, θα σου κλείσω το μάτι και θα σου τον αφιερώσω...

Και θέλω να μου χαμογελάσεις!

 www.musicheaven.gr

Google+ Followers