Τετάρτη, 22 Μαΐου 2013
0
Επέστρεψαν από την Ιταλία με μετάλλια κι εμπειρίες!
Με τρία [3] χρυσά μετάλλια, ένα [1] αργυρό, ένα [1] χάλκινο και με ένα [1] κύπελλο,
επέστρεψε η ελληνική ομάδα του Ελλάς Koei-Kan Karate-Do, από τη Μεσσίνα
της Σικελίας, όπου τη Κυριακή 19 Μαίου συμμετείχαν σε διεθνές πρωτάθλημα Καράτε,
με τη συμμετοχή αθλητών/τριών από την Ιταλία, τη Γερμανία, το Ισραήλ και τη
Μάλτα. Από το νομό Ηλείας χρυσό μετάλλιο κατέκτησε στο
kumite [ελεύθερο αγώνα] ο Δημήτρης Τζοάννος από το Λάλα, ενώ αργυρό μετάλλιο στο
kumite
κατέκτησε η Βασιλική Τσαπάρα, επίσης από του Λάλα, με τον προπονητή τους Βασίλη
Μπούζα να δηλώνει υπερήφανος κι απόλυτα ικανοποιημένος από τους αθλητές του, όχι
μόνο από αυτούς που κέρδισαν μετάλλιο αλλά και όσους αγωνίστηκαν αλλά δεν
κατάφεραν να 
Δύο χρυσά μετάλλια κατέκτησε η 10χρονη Φωτεινή Γιαννάκη,
στους διαγωνισμούς kata [καθορισμένη
σειρά κινήσεων με φανταστικούς αντιπάλους] προκαλώντας το θαυμασμό των ξένων
θεατών, αθλητών, προπονητών και διαιτητών για την άψογη τεχνική της κατάρτιση.
Το ένα χρυσό κέρδισε στη κατηγορία παίδων κοριτσιών και το δεύτερο στη κατηγορία
παίδων μεικτό.
Την ελληνική αποστολή συνόδευαν οι Γιώργος Ντούκας
και Γιώργος Φάκος, οι οποίοι στο πρωτάθλημα συμμετείχαν ως διαιτητές.
Γιώργος Ντούκας: «Νιώθω απόλυτα ικανοποιημένος από όλα τα
παιδιά που συμμετείχαν στους αγώνες, είτε κέρδισαν είτε όχι κάποιο μετάλλιο. Όλα
τους αγωνίστηκαν πολύ καλά και δίκαια κέρδισαν τις εντυπώσεις. Νομίζω ότι ακόμη
μια φορά σηκώσαμε ψηλά την ελληνική σημαία και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε αφού
μας κάλεσαν σε διεθνή πρωταθλήματα στη Γερμανία και το Ισραήλ».
Γιώργος Φάκος: «Ηταν μια πολύ σπουδαία διοργάνωση. Συγχαρητήρια σε
όλους τους αθλητές και τις αθλήτριες που συμμετείχαν. Νιώθω πολύ μεγάλη χαρά για
το επίπεδό τους κι επίσης για το γεγονός ότι μετά από χρόνια συναντήθηκα πάλι με
φίλους Ιταλούς προπονητές και διαιτητές. Μας κάλεσαν σε διεθνή πρωταθλήματα στη
Γερμανία και το Ισραήλ, γιʼ αυτό συμβουλεύω όλους όσους θα θελήσουν να συμμετέχουν
να συνεχίσουν να προπονούνται υπό την επίβλεψη και τις οδηγίες των προπονητών
τους. Τέλος, θέλω να ευχαριστήσω για τη μεγάλη βοήθεια που μας πρόσφεραν τη
Μάγκυ Γαλανοπούλου και τον Αγγελο Σπυρόπουλο, οι οποίοι ανέλαβαν τη μετάφραση
αλλά και να διατηρούν τους αθλητές σε καλό ψυχολογικό επίπεδο καθʼ όλη τη
διάρκεια των αγώνων, επειδή η συμμετοχή αθλητών και αθλητριών ήταν πολύ μεγάλη
και ιδιαίτερα δύσκολη».
0
Ολοι και όλες στον αγώνα για τις συλλογικές συμβάσεις
Την Πέμπτη 23
Μάη, πανελλαδικά, δεκάδες ομοσπονδίες και εργατικά κέντρα ανταποκρινόμενα στο
κάλεσμα του ΠΑΜΕ, δίνουν απάντηση με συλλαλητήρια και κινητοποιήσεις στη
στρατηγική επιδίωξη του κεφαλαίου, της κυβέρνησης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης να
καταργήσουν οριστικά τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας και ό,τι εργατικό
δικαίωμα έχει απομείνει .
Τα σχέδια κατάργησης των ΣΣΕ πρέπει να
σημάνουν ξεσηκωμό σε όλο τον εργαζόμενο
λαό, αφού απειλούν να «γκρεμίσουν» όχι μόνο τους μισθούς αλλά και μια σειρά
άλλες ευνοϊκές ρυθμίσεις. Αποτελούν βόμβα για την Κοινωνική Ασφάλιση,
σηματοδοτούν τον κίνδυνο ακόμα μεγαλύτερης εγκατάλειψης των ανέργων.
Γι΄αυτό η μαζική συμμετοχή στις κινητοποιήσεις
της Πέμπτης πρέπει να γίνει υπόθεση όλων των συνδικάτων, των εργαζομένων. Να
οργανωθεί με σχέδιο το άνοιγμα σε κάθε κλάδο, να γίνουν συνελεύσεις, συσκέψεις,
να πραγματοποιηθεί ουσιαστική συζήτηση σε όσο το δυνατόν περισσότερους τόπους
δουλειάς, να αναδειχτεί, γιατί η εργατική τάξη πρέπει να οργανώσει σκληρή μάχη
ενάντια στο μεγάλο κεφάλαιο και όσους τη θέλουν να δουλεύει χωρίς κανένα
δικαίωμα, κανένα μέτρο προστασίας.
Η εργατική
τάξη να μην εγκαταλείψει τα
δικαιώματά της, να μην παραιτηθεί από τους σταθερούς όρους εργασίας, από τις
συμβάσεις εργασίας. Να πάρει τη ζωή της στα χέρια της για να μη ζήσει σε
καθεστώς σύγχρονης σκλαβιάς.
Μας
πηγαίνουν όλους στα 300 και 400 ευρώ!
Κανείς να μη μείνει
μόνος του.
Είμαστε η πλειοψηφία που
υποφέρει.
Έχουμε δικαίωμα να
ζήσουμε με αξιοπρεπείς μισθούς. Έχουμε
τη δύναμη να επιβάλλουμε το δίκιο μας!
Συσπείρωση
με το ΠΑΜΕ. Οργάνωση στα σωματεία μας.
Όλοι
και όλες την Πέμπτη 23 Μάη συμμετέχουμε στην πικετοφορία που οργανώνει το ΠΑΜΕ.
Δίνουμε το αγωνιστικό ραντεβού σε Αμαλιάδα(πλατεία Ελευθερίας) και Πύργο
(πλατεία ΟΤΕ), ώρα 19:30.
0
Πρωτοβουλία για "παγκόσμιο ευχαριστώ" στην Ολυμπία
Την ίδρυση μιας μιας μεγάλης γιορτής του αθλητισμού , ανοιχτής σε όλους τους νικητές των Ολυμπιακών και
Παραολυμπιακών Αγώνων, αλλά και σε όλους
όσους ασκούν κάποιο άθλημα ( σε όλο τον
κόσμο), που να λαμβάνει χώρα κάθε τέσσερα χρόνια στην πατρίδα των Ολυμπιακών
αγώνων : το αρχαίο Στάδιο της πόλης που τώρα ονομάζεται Αρχαία Ολυμπία…», αυτό αναφέρει,
μεταξύ άλλων, ως κεντρικό σκοπό του το μανιφέστο που ήδη υπογράφεται
από τον πρώην πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλο και τον δήμαρχο
Αρχαίας Ολυμπίας Θύμιο Κοτζιά. Η παραπάνω
πρωτοβουλία ανήκει σε ανθρώπους του πνεύματος και του πολιτισμού, οι οποίοι
από τις αρχές του έτους και για την
υλοποίηση της, έχουν ανοίξει κύκλο επαφών με εκπροσώπους φορέων και αρχών ανά την
υφήλιο.
Στα πλαίσια της πρωτοβουλίας αυτής εντάσσεται και η επίσκεψη στο δημαρχείο της Αρχαίας Ολυμπίας του διευθυντή
Διαχείρισης Ευρωπαϊκών Έργων Γιώργου
Τζόβολου, του καθηγητή της
φιλοσοφίας Λεωνίδα Μπατζελιώτη, και του
πρώην αντιδημάρχου Πατραίων
Δημήτρη Πεφάνη όπου είχαν συνάντηση με τον δήμαρχο της Πόλης.
Στη συνάντηση, στην οποία έλαβαν ακόμα
μέρος ο αναπληρωτής δήμαρχος Γιώργος Δεββές , ο Ερνέστο Σπηλιόπουλος και ο
Γιάννης Παπαιωάννου, τονίστηκε η καθοριστική συμβολή του καθηγητή Livio Rossetti
από την Περούντζια της Ιταλίας, ο οποίος είχε επισκεφτεί για τον ίδιο σκοπό την Αρχαία
Ολυμπία πριν από λίγους μήνες .
Αναφερόμενος στην πρωτοβουλία ο κ Τζόβολος μεταξύ άλλων είπε ότι:
«Η Ολυμπία έχει κάνει μια σημαντική συνεισφορά στον κόσμο του αθλητισμού και το Διεθνές Ολυμπιακό Κίνημα. το ερώτημα είναι: Τι κάνει ο κόσμος για την Ολυμπία;Από την άποψη των πολιτών της Ολυμπίας μπορούμε να αναφέρουμε τη Διεθνή Ολυμπιακή Ακαδημία , η οποία έχει την έδρα της κοντά και για μερικά χρόνια τώρα διοργανώνει ανά διετία συνεδρίων για τους νικητές. Παρ΄όλα αυτά, το μόνο πράγμα που έχει σημασία για το ευρύ κοινό και τους αθλητές των αμέτρητων χωρών είναι ο φωτισμός της τελετής της Ολυμπιακής φλόγας που γίνεται κάθε τέσσερα χρόνια. Τίποτα άλλο.»
«Η Ολυμπία έχει κάνει μια σημαντική συνεισφορά στον κόσμο του αθλητισμού και το Διεθνές Ολυμπιακό Κίνημα. το ερώτημα είναι: Τι κάνει ο κόσμος για την Ολυμπία;Από την άποψη των πολιτών της Ολυμπίας μπορούμε να αναφέρουμε τη Διεθνή Ολυμπιακή Ακαδημία , η οποία έχει την έδρα της κοντά και για μερικά χρόνια τώρα διοργανώνει ανά διετία συνεδρίων για τους νικητές. Παρ΄όλα αυτά, το μόνο πράγμα που έχει σημασία για το ευρύ κοινό και τους αθλητές των αμέτρητων χωρών είναι ο φωτισμός της τελετής της Ολυμπιακής φλόγας που γίνεται κάθε τέσσερα χρόνια. Τίποτα άλλο.»
Συνεχίζοντας ο κ Τζόβολος τόνισε
«Πολλά πρέπει να γίνουν! Γι’ αυτό προτείνουμε να
δημιουργηθεί μια τεράστια γιορτή αθλητισμού, με την ονομασία «ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΟΛΥΜΠΙΑ» , με την ελπίδα ότι θα
πραγματοποιείτε στην Ολυμπία κάθε
τέσσερα χρόνια. Προτείνουμε αυτή
τη μεγάλη γιορτή για να πούμε ευχαριστώ για την πόλη, για τη φιλοξενία 293 Ολυμπιακών αγώνων (από το 776 π.Χ. έως 383 μ.Χ.,
ένας αδιάκοπος κύκλο πάνω από 1110 χρόνια!) και
για τη διδασκαλία του πολιτισμού του
αθλητισμού σε όλο τον κόσμο.»
Στο ίδιο μήκος κύματος υπήρξε και η τοποθέτηση
του κ Μπατζελιώτη ο οποίος τόνισε μεταξύ
άλλων
«Η ιδέα είναι να δημιουργηθεί μια μη ανταγωνιστική γιορτή όπου ούτε η
Ολυμπία, ούτε η Ελλάδα θα πρέπει να χρεώνεται για το κόστος. Στην πρώτη θέση οι Ολυμπιονίκες,
οι λάτρεις του αθλητισμού και οι αθλητές που επιδιώκουν τη συμμετοχή τους σε
Ολυμπιακούς Αγώνες οι οποίοι θα φωνάξουν «Σε
ευχαριστούμε Ολυμπία!».
Παρεμβαίνοντας στην συζήτηση ο Δημήτρης
Πεφάνης αφού τόνισε αρχικά «την προσοχή
που απαιτείται για την αποφυγή κινδύνων π.χ.
προβοκάτσιας της πρωτοβουλίας» στην συνέχεια πρότεινε μέσα στα πλαίσια
αυτά και την ανάληψη πρωτοβουλίας ώστε οι δέκα μεγαλύτεροι αρχαιολογικοί χώροι που
ετησίως δέχονται το 90% των τουριστών της χώρας να τύχουν της επιπλέον
επιχορήγησης με ειδικό κονδύλι από την
πολιτεία αφού αποτελούν τον καθρέπτη της πατρίδας στο εξωτερικό.»
Τοποθετηθείς επί του θέματος ο δήμαρχος Θύμιος
Κοτζιάς αφού εξέφρασε την σύμφωνη γνώμη
του με την πρωτοβουλία (αναφέρθηκε και
στην συνάντηση που είχε το Νοέμβριο με
τον κ Rossetti για το
σκοπό αυτό) πρότεινε «στην πρωτοβουλία αυτή
να κληθούν ώστε να λάβουν ενεργό ρόλο οι αδελφοποιημένες με την Αρχαία Ολυμπία, πόλεις» ενώ στην
συνέχεια επικέντρωσε την προσοχή του «στη διαφύλαξη ως κόρη οφθαλμού των αρχών ολυμπισμού, κατά την εφαρμογή της
πρωτοβουλίας, γιατί αυτές αποτελούν
θεματοφύλακα αξιών για όλη την ανθρωπότητα».
Σύμφωνα με τους πρωτεργάτες της ιδέας
στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα θα υπάρξει συνάντηση με τον Γ.Γ. Αθλητισμού
Γιάννη Ιωαννίδη, τον υπουργό Παιδείας Κώστα Αρβανιτόπουλο, την Υπουργό
Τουρισμού Όλγα Κεφαλογιάννη και τον αναπληρωτή υπουργό Παιδείας υπεύθυνο για τον Πολιτισμό Κώστα
Τζαβάρα, ώστε να υπάρξει ενημέρωση για την πρωτοβουλία αλλά και να υπογράψουν οι προαναφερόμενοι το
μανιφέστο.
0
Η Γενοκτονία του Ποντιακού ελληνισμού
του Πάνου Ν. Αβραμόπουλου
Στίγμα ενεξάλειπτο στην ιστορική εκπόρευση του ελληνισμού,
η γενοκτονία των Ποντίων αποτελεί μια απο τις οδυνηρότερες στιγμές μας,
υπονίζοντας με εγκαυστικό τρόπο, το προαιώνιο μίσος των Τούρκων για τους
Έλληνες, αλλά και την βίαια και αιμοσταγή ιστορική τους παρουσία. Πολύ έγλωττα
εδώ τα λόγια του Αμερικανού πρόξενου στην Σμύρνη Τζών Χόρτον «Απο άκρου εις άκρον σε όλη την επικράτεια των
Τούρκων, πάντα
Απαρχή της εξόντωσης των ελλήνων του
Πόντου, είναι η άλωση της Κωνσταντινούπολης. Επτά χρόνια αργότερα απο την άλωση
της πόλης, θα ακολουθήσει η άλωση της Τραπεζούντας το 1461. Απο αυτό το
ιστορικό ορόσημο θα ξεκινήσουν οι βιαιότητες, οι διωγμοί, η θρησκευτική
τρομοκρατία, η εθνολογική αλοίωση με τις αλλεπάλληλες προσπά-θειες
εξσιλαμισμού, οι σφαγές, μέχρι να φτάσουμε στην κορύφωση της δραματικής
εξόντωσης του ελληνισμού των Ποντίων, με την φρικιαστική γενοκτονία του. Η υποδούλωση
του Πόντου μπορεί ιστορικά να χωριστεί σε τρείς περιόδους. Η πρώτη περίοδος
εκκινά με την άλωση της Τραπεζούντας το 1461 και αποπερατώνεται στα μέσα του
17-ου αιώνα. Σ΄αυτά τα ιστορικά όρια οι Τούρκοι υιοθετούν μια σχετικά παθητική
στάση έναντι των ελλήνων του Πόντου.
Η δεύτερη περίοδος εκκινά στα μέσα του
17-ου αιώνα και εκτείνεται μέχρι το τέλος του πρώτου ρωσοτουρκικού πολέμου.
Χαρακτηριστικό γνώρισμα αυτής της περιόδου σ΄ ότι αφορά την συμπεριφορά των
Τούρκών, είναι η θρησκευτική βία που ασκούν στους χριστια-νικούς πληθυσμούς του
Πόντου και κατατείνει στον εξισλαμισμό των
Ελλήνων. Και πράγμα-τι σε σημαντικό βαθμό, οι Τούρκοι κατορθώνουν να
εξισλαμήσουν ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνισμού, προσβλέποντας στην πολιτική
ποδηγέτηση των ελλήνων του Πόντου.
Η τρίτη και τελευταία περίοδος αποπερατώνεται
το 1922 όπου και κλιμακώνεται η γενοκτο-νία και επιμερίζεται σε δυο
υποπεριόδους. Η πρώτη υποπερίοδος εκκινά με την συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή
το 1774. Κύριο χαρακτηριστικό της είναι η μεθοδευμένη προσπάθεια των
διοικητικών αρχών της Τουρκίας να εφαρμόζουν αντιδημοκρατικούς νόμους εις βάρος
των ελλήνων, με στόχο την παρεμπόδιση της ελεύθερης ανάπτυξης και δημιουργικής
παρουσίας τους στον Πόντο. Η δεύτερη υποπερίοδος εκκινά το 1908 και κύριο
γνώρισμά της έχει την ραγδαία ανάπτυξη του τουρκικού πληθυσμού με γεωμετρική πρόοδο,
στην περιοχή του Πόντου. Πάραυτα όλα τα χρόνια που έχουν μεσολαβήσει απο την
άλωση της Σαμψούν-τας, δεν έχουν επιφέρει το προσδοκώμενο αποτέλεσμα, που είναι
η εκδίωξη και η εθνολογι-κή αλοίωση του ελληνισμού του Πόντου. Έτσι το κίνημα
των Νεοτούρκων με αρχηγό τιν χαρισματικό Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ που εν των
μεταξύ έχει ανελιχθεί στην πολιτική σκηνή της Τουρκίας, προβληματίζεται στην
εφαρμογή της τελικής λύσης, που θα φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα και δεν είναι
άλλη απο την συστηματική ομαδική δολοφονία των Ποντίων.
Το σχέδιο ωστόσο για την γενοκτονία
των Ποντίων καταστρώνεται απο τους Νεότουρκους το 1911. Θα πραγματοποιηθεί την
περίοδο του Α΄ παγκοσμίου πολέμου και θα ολοκληρωθεί απο τον ηγέτη των
Νεοτούρκων Κεμάλ πασά, την περίοδο (1919-1923). Η απόφαση του σχεδίου της
δολοφονίας των Ποντίων θα ληφθεί το 1911 στη Θεσσαλονίκη – τραγική ειρωνεία –
στο διεξαχθέν Συνέδριο του Νεοτουρκικού Κομιτάτου «Ένωση και Πρόοδος», το οποίο
είχε ιδρυθεί το 1889.Κεντρικό μέλημα της απόφασης του συνεδρίου τότε, ήταν η
κάθαρση της Μικράς Ασίας απο τις
διάφορες εθνότητες και ο πλήρης έλεγχός της απο τους Νεότουρκους, που
κατ΄επίφασιν ευαγγελίζονταν τον εκδημοκρατισμό και τις μεταρρυθμί-σεις, στην
υστερούσα Τουρκία του Σουλτάνου. Την αποφασισθείσα εθνοκάθαρση των Ποντί-ων, οι
Νεότουρκοι θα την ξεκινήσουν με την αναγκαστική επιστράτευση όλου του ενεργού
πληθυσμού των Ποντίων απο 15 έως 45 ετών, στα περίφημα «Τάγματα Εργασίας» (amele taburu).
Με την μεθόδευση αυτή οι Τούρκοι έστελναν όσους δεν κατατάσσονταν στο στρατό, σε
κατασκευαστικά έργα, οδοποιίας, γεφυριών, σε λατομεία, ορυχεία, εξορύξεις
κ.λ.π. στα βάθη της ανατολής και εκεί τεχνηέντως τους εξόντωναν με την πείνα,
τα βασασνιστήρια, τις κακουχίες και τη εξαντλητική και αδιάκοπη εργασία. Χιλιάδες
Έλληνες κακοποιημένοι και εγκαταλελειμμένοι ζώντας και δουλεύοντας σε
απάνθρωπες συνθήκες, άφησαν την τελευταία τους πνοή και τα κόκαλά τους, στα
περιβόητα «τάγματα εργασίας». Τα «amele taburu» θεωρήθηκαν διεθνώς σαν η πιο μεθοδευμένη μαζική
εξόντωση πληθυσμού τότε στην ανθρωπότητα και ονομάστηκαν χαρακτηρισικά «Λευκή
Σφαγή» (Massacre Blanc).
Στο ίδιο μήκος κύμματος τρομοκρατίας
οι Τούρκοι με έντεχνο τρόπο έθεταν δεσμευτικούς φραγμούς στους έλληνες να
ασκήσουν τα επαγγέλματά τους, ενώ απαγόρευαν συνάμα στους μουσουλμάνους να συνεργάζονται
επαγγελματικά με τους έλληνες. Και προεβλέπετο ποινή απο τις στρατιωτικές αρχές,
για όσους παρενέβαιναν τον νόμο. Ενώ την ηθική τρομοκρατία των Ελλήνων,
συνόδευαν συγκροτημένες επιθέσεις στα ελληνικά χωριά, φόνοι, βιασμοί, ληστείες,
απαγχονισμοί, και κάθε είδους βιαιοπραγία. Παρεπόμενο αυτών των εξοντωτικών μεθοδεύσεων
που προμήνυαν και τις επερχόμενες μαζικές δολοφονίες, ήταν να εξαναγκαστούν
πολλοί έλληνες να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές εστίες του Πόντου και των
Μικρασιατικών παραλίων. Αλλά και σ΄αυτή την φυγή τους πρός την ελευθερία, οι
Τούρκοι φρόντιζαν με καλοσχεδιασμένες μεθοδεύσεις να τους οδηγήσουν στο θάνατο.
Τους απαγόρευαν κατά την φυγή τους, να πάρουν μαζί τους έστω και στοιχειώδη
χρειαζούμενα για το ταξίδι απο τα υπάρχοντά τους. Το αποτέλεσμα άφευκτο. Πείνα,
σωματική και ηθική εξάντληση, θάνατος. Σύνδρομη και διαπλαστική της δολοφονικής
αυτής μεθόδευσης των Τούρκων είναι μια έκθεση της ελληνικής πρεσβείας του
Ιουνίου του 1915 που αναφέρει «Οι
εκτοπιζόμενοι από τα χωριά τους δεν είχαν δικαίωμα να πάρουν μαζί τους ούτε τα
απολύτως αναγκαία. Γυμνοί και ξυπόλητοι, χωρίς τροφή και νερό, δερόμενοι και
υβριζόμενοι, όσοι δεν εφονεύοντο οδηγούντο στα όρη από τους δημίους τους. Οι
περισσότεροι απ' αυτούς πέθαιναν κατά την πορεία από τα βασανιστήρια. Το τέρμα
του ταξιδιού δεν σήμαινε και τέρμα των δεινών τους, γιατί οι βάρβαροι κάτοικοι
των χωριών, τους παρελάμβαναν για να τους καταφέρουν το τελειωτικό πλήγμα ...».
Εμφανής πρόθεση των Τούρκων ήταν με
τις λεηλασίες, τους βιασμούς, τους πυρπολισμούς και την τρομοκρατία, να
επιτύχουν την εθνολογική κάθαρση των ελληνικών περιοχών και να επιτευχθεί έτσι ο
πλήρης εκτουρικισμός τους. Έχει σημάνει ήδη η ώρα του αφανισμού των ελλήνων.
Τραγικό ιστορικό ορόσημο το 1919, οπότε και ξεκινά ο μεθοδευμένος πολυεπίπεδος
και περισσότερο βίαιος απο ποτέ, διωγμός των ελλήνων.
Στις 19 Μαίου ο Μουσταφά Κεμάλ
αποβιβάζεται στην Σαμψούντα και ξεκινά η δεύτερη βιαιότερη περίοδος της
γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού. Ο Κεμάλ που διψά για αίμα και διάστικτος
απο μίσος εναντίων των ελλήνων καθώς είναι, με την αρωγή του νεοτουρκι-κού
κομιτάτου, ιδρύει την μυστική οργάνωση «Mutafai
Milliye»
και ενσπείρει το μίσος εναντίων των ελλήνων. Ρίχνονται τα σχέδια του ολοκληρωτικού
αφανισμού του Ποντιακού ελληνισμού. Είχε παρέλθει το διάβα ολόκληρων αιώνων,
μετά την ιστορικά οδυνηρή κατάληψη της Σαμψούντας και ωστόσο είχαν μείνει άσβεστες οι εστίες του
ελληνισμού στον Πόντο και την Ιωνία. Και τώρα μόλις σε λίγα χρόνια, ο Κεμάλ
κατόρθωνε να αφανίσει τον ελληνισμό του Πόντου και της Ιωνίας και μαζί τους
έναν πολιτισμό που είχε αποτυπώσει αδρά τον ίσκιο του στην οικουμένη. Απέλπιδα
οδός σωτηρίας για τους τραγικούς έλληνες του Πόντου απέναντις στις φρυκαλέες
βιαιότητες των Τούρκων εναντίον τους, ήταν η οργάνωση αντάρτικου και η καταφυγή
στα βουνά για να τους πολεμήσουν. Και να προστα-τεύσουν έτσι στον βαθμό που
ήταν εφικτό, τους αμάχους και τα γυναικόπαιδα. Και είναι βέβαιον ότι τα αθώμα
θύματα της τουρκικής γενοκτονικής θηριωδίας, θα ήταν κατά πολύ περισσότερα, αν
το γενναίο αντάρτικο που οργανώθηκε στα βουνά, απο ατόμητους ήρωες του Πόντου,
δεν έθετε στοιχειωδώς φραγμό στις αιμοσταγείς επελάσεις των Τούρκων στα
ελληνικά χωριά.
Αφότου ο Κεμάλ ανήλθε στη εξουσία οι
θηριωδίες των Τούρκων και οι διωγμοί προσέλαβαν πολύ μεγαλύτερη έκταση.
Προκειμένου μάλιστα να διευκολυνθεί στο εθνοκτόνο κατά των ελλήνων έργο του,
συστήνει στα χωριά του Πόντου τα περίφημα «έκτακτα δικαστήρια ανεξαρτησίας» παρωδία
δικαστηρίων προφανώς, που με συνοπτικές διαδικασίες καταδίκα-ζαν τους τοπικούς
ηγέτες των Ποντίων, ως «εχθρούς της Τουρκίας» και εν συνεχεία με τον μανδύα της
νομιμοφάνειας τους οδηγούσαν στην εκτέλεση. Και δυστυχώς με την θανάτωση και
των τελευταίων εναπομεινάντων εστιών αντίστασης, ο ποντιακός ελληνισμός όδευε
στο τέλος του. Η φοβερή γενοκτονία στον Πόντο, ήταν απόρροια του σχεδίου του
τουρκικού εθνικισμού για κάθαρση της οθωμανικής αυτοκρατορίας, απο τις γηγενείς
εθνότητες. Και το τρομερό αυτό σχέδιο ευοδώθηκε με την γενοκτονία των
χριστιανικών λαών, των Ελλήνων και των Αρμενίων που για αιώνες ζούσαν σ΄αυτές
τις περιοχές. Όσοι γλίτωσαν απο το φονικό λεπίδι των αιμοσταγών τσετών του
Κεμάλ, εξωθήθηκαν σε βαίαη εγκατάλειψη των πατρογονικών τους εστιών στον Πόντο
και στην Ιωνία. Ενώ για τους Κούρδους που συνέχισαν να μένουν στα εδάφη της
οθωμανικής αυτοκρατορίας ως μουσουλμανικές εθνότητες, τους επεβλήθη ο
αναγκαστικός εκτουρκισμός τους. Οι αριθμοί σ΄ ότι αφορά τους ελληνικούς
πληθυσμούς στον Πόντο είναι πολύ εύγλωττοι και χαρακτηριστικοί των μαζικών
φόνων-γενοκτονίας που έλαβαν χώρα. Λίγο πρίν τον Α΄παγκόσμιο πόλεμο ο Πόντος
αριθμούσε 700.000 έλληνες. Και με το πέρας του 1923 είχαν δολοφονηθεί 353.000
άτομα.
Μια σημαντική παράμετρος που θα πρέπει
να λάβουμε υπόψη μας στην τραγική γενοκτονία του ποντιακού ελληνισμού είναι ότι
οι Ρώσοι συνέδραμαν πολιτικά το κίμημα των Νεοτούρκων και τον Κεμάλ, ιδίως κατά
τα πρώτα στάδια της προσπάθειας εδαραίωσής τους. Η πολιτική αυτή στήριξη ίσως
να ήταν στα πλαίσια της αμοιβαιότητας, δοθέντος ότι το παντουρκικό κίνημα που
υπήρξε πολύ ανθηρό στην Σοβιετική Ένωση την περίοδο έκσπασης της Οκτωβριανής
επανάστασης, προσέτρεξε ηθικά και πολιτικά την επανάσταση των Μπολσεβίκων.
Παρείχαν λοιπόν πολιτική στήριξη οι Ρώσοι στους Νεοτούρκους, ενώ τους
προμήθευαν, με όπλα, χρήματα, αλλά και στρατιωτική τεχνογνωσία με υψηλού
επιπέδου στρατιωτικούς συμβούλους. Ο ιθύνων μάλιστα στρατιωτικά νούς της
αντεπίθεσης των τουρκικών στρατευμάτων
εναντίον των ελληνικών το 1921, ήταν ο Μ. Φρούνζε στρατιωτι-κός εντεταλμένος
των Ρώσων. Και μ΄ αυτή την έννοια οι μαρτυρίες του για τις σφαγές που έλαβαν
χώρα έχουν ξεχωριστή βαρύτητα.
Με παραστατική ενάργεια λοιπόν ο Μ.
Φρούνζε γράφει στην μαρτυρία του «Συναντήσαμε
μια μικρή ομάδα από 60-70 Έλληνες, οι οποίοι μόλις είχαν καταθέσει τα όπλα.
Όλοι τους είχαν εξαντληθεί στο έπακρο... Άλλοι έμοιαζαν κυριολεκτικά με
σκελετούς. Αντί για ρούχα κρέμονταν από τους ώμους τους κάτι απίθανα κουρέλια.
Στο κέντρο της ομάδας βρίσκονταν ένας ψηλός κι' αδύνατος παπάς, φορώντας το
καλυμαύχι του... Φυσούσε κρύος αέρας και όλη η ομάδα κάτω από τα σπρωξίματα των
συνοδών-στρατιωτών, κατευθυνόταν με πηδηματάκια προς τη Χάβζα. Μερικοί όταν μας
αντίκρυσαν, άρχισαν να κλαίνε δυνατά ή μάλλον να ουρλιάζουν, μια και ο ήχος που
ξέφευγε από τα στήθη τους, έμοιαζε περισσότερο με ουρλιαχτό κυνηγημένου ζώου».
Σχολιάζοντας ακόμα ο Φρούνζε τις ωμότητες καις τους φόνους των τουρκικών
αποσπασμάτων σημειώνει εστιάζοντας στην πολιτική του Τοπάλ Οσμάν «...όλη αυτή η πλούσια και πυκνοκατοικημένη
περιοχή της Τουρκίας, ερημώθηκε σε απίστευτο βαθμό. Απ' όλο τον ελληνικό
πληθυσμό των περιοχών της Σαμψούντας, της Σινώπης και της Αμάσειας απόμειναν
μόνο μερικές ανταρτοομάδες που περιπλανιόντουσαν στα βουνά. Εκείνος που έγινε
περισσότερο γνωστός για τις θηριωδίες του ήταν ο αρχηγός των Λαζών Οσμάν Αγάς,
ο οποίος πέρασε δια πυρός και σιδήρου με την άγρια ορδή του όλη την περιοχή».
Για τους απίστευτης έκτασης φόνους που
έλαβαν χώρα στην Σαμψούντα είχε ενημερωθεί και ο Ρώσος πρέσβης στην Άγκυρα
Αράλοβ απο τον στρατηγό Φρούνζε. Ο τελευταίος του διεμήνυσε ότι είχε δει
αμέτρητους έλληνες που είχαν δολοφονηθεί «βάρβαρα
σκοτωμένους Έλληνες - γέρους, παιδιά, γυναίκες». Ενημέρωσε ακόμα τον Αράλοβ
ότι θα έρχονταν αντιμέτωπος με πλήθος δολοφονημένων Ποντίων, τους οποίους είχαν
βαίαια σύρει απο τα σπίτια τους στου δρόμους και τους είχαν φονεύσει εκεί. Ο
σοβιετικός πρέσβης Αράλοβ προφανώς θορυβημένος και αισθανόμενος ενοχές για την
τροπή που είχαν πάρει τα πράγματα, είχε θίξε το θέμα σε συνομιλία του με τον
ίδιο τον Κεμάλ. Σημειώνει ο Αράλοβ αποκαλυπτικά «Του είπα (του Κεμάλ) για τις φρικτές σφαγές των Ελλήνων που είχε δει ο
Φρούντζε και αργότερα εγώ ο ίδιος. Εχοντας υπ' όψη μου τη συμβουλή του Λένιν να
μην θίξω την τουρκική εθνική φιλοτιμία, πρόσεχα πολύ τις λέξεις μου..." Ο
Κεμάλ αντιπαρήλθε τις αρνητικές δοαπιστώσεις του Φρούνζε: "Ξέρω αυτές τις
βαρβαρότητες. Είμαι κατά της βαρβαρότητας. Εχω δώσει διαταγές να
μεταχειρίζονται τους Έλληνες αιχμαλώτους με καλό τρόπο... Πρέπει να καταλάβετε
τον λαό μας. Είναι εξαγριωμένοι. Ποιοί πρέπει να κατηγορη-θούν για αυτό;
Εκείνοι που θέλουν να ιδρύσουν ένα "Ποντιακό κράτος" στην Τουρκία...».
Αλλά πολύ παραστατικός για τους
ανηλεείς φόνους των Τούρκων κατά των Ποντίων είναι ο Φρούνζε στο βιβλίο του
«Αναμνήσεις απο την Τουρκία». Σχολιάζει «Από τους 200.000 Έλληνες που ζούσανε στη
Σαμψούντα, τη Σινώπη και την Αμάσεια έμειναν λίγοι μόνο αντάρτες που
τριγυρίζουν στα βουνά. Το σύνολο σχεδόν των ηλικιωμένων, των γυναικών και των
παιδιών εξορίστηκαν σε άλλες περιοχές με πολύ άχημες συνθήκες. Πληροφορήθηκα
ότι οι Τσέτες του Οσμάν Αγά (σ.τ.σ. Τοπάλ Οσμάν) έσπειραν τον πανικό στην πόλη
Χάβζα. Έκαψαν, βασάνισαν και σκότωσαν όλους τους Έλληνες και Αρμένιους που
βρήκαν μπροστά τους. γκρέμισαν όλες τις γέφυρες. Παντού υπήρχαν σημάδια
γκρεμίσματος. Η διαδρομή από την πόλη Καβάκ προς το πέρασμα Χατζηλάρ θα μείνει
για πάντα στη μνήμη μου όσο θα ζω. Σε απόσταση 30 χιλιομέτρων συναντούσαμε μόνο
πτώματα. Μόνο εγώ μέτρησα 58. Σ' ένα σημείο συναντήσαμε το πτώμα μιας ωταίας
κοπέλλας. Της είχανε κόψει το κεφάλι και το τοποθέτησαν κοντά στο χέρι της. Σε
κάποιο άλλο σημείο υπήρχε το πτώμα ενός άλλου ωραίου κοριτσιού, 7-8 χρονών, με
ξανθά μαλιά και γυμνά πόδια. Φορούσε μόνο ένα παλιό πουκάμισο. Απ' ότι
καταλάβαμε, το κοριτσάκι καθώς έκλαιγε, έχωσε το πρόσωπό του στο χώμα,
δολοφονημένο από το κάρφωμα της λόγχης του φαντάρου».
Η ηθικά ειδεχθής δολοφονία του
Ποντιακού ελληνισμού στίγμα ανεξάλειπτο για την πολιτισμένη ανθρωπότητα, ήταν
αναπόσπαστο κομμάτι του μεθοδικά οργανωμένου σχεδίου, εξόντωσης όλων των
μειονοτήτων, της πάλαι ποτέ παντοδύναμης οθωμανικής αυτοκρατορί-ας. Πολιτικό
και στρατιωτικό σχέδιο που ξεκίνησε με τον πρώτο διωγμό του 1914 και
αποπερατώθηκε με την συντριβή του ελληνισμού το 1922. Το τουρκικό κράτος ακόμα
και σήμερα, έναν αιώνα περίπου απο το ασύλληπτο αυτό έγκλημα κατά των Ελλήνων,
αρνείται εμμανώς να αναγνωρίσει την Γενοκτονία των Ποντίων, πολλώ μάλον που
διατείνεται στην πολιτισμένη ανθρωπότητα, ότι έχει κάνει βήματα
εκδημοκρατισμού, προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, για να επιτύχει την
ένταξή του στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Και όταν τα ιστορικά στοιχεία είναι αδιάσειστα
για τις θηριωδίες, το μακελειό και τις σφαγιές που διέπραξε εναντίον των
Ποντίων οι Τούρκοι, τα ερμηνεύει κυνικά ως παράπλευρες απώλειες του πολέμου. Η
οδυνηρή ιστορική πραγματικότητα όμως είναι αδιάψευστη. Οι Τούρκοι κατά του
Ποντιακού ελληνισμού διέπραξαν το δεύτερο μεγαλύτερο γενοκτονικό έγκλημα, που
έλαβε ποτέ χώρα στην ανθρωπότητα.
Αλλά απελπιστικά καθυστερημένη έναντι
του ιστορικού της χρέους πρός την πατρίδα και τον Ποντιακό ελληνισμό, υπήρξε
και η μακαρίως υπνώτουσσα ελληνική πολιτεία, Που χαμένη μέσα στους δαιδάλους
των λεπταίσθητων – και εν τέλει αναποτελεσματικών ως η ζωή αποδεικνύει, διότι
παραφράσσοντας τον παροιμιόμυθο «Ο Τούρκος και αν εγέρασε και αν άλλαξε το
μαλλί του, ούτε τη γνώμη άλλαξε, ούτε την κεφαλή του» - διπλωματικών ισορροπιών και στα αβυσσαλέα ακόλουθα φοβικά της σύνδρομα,
απέφευγε επιμελώς να αναγνωρίσει επίσημα των Γενοκτονία των Ποντίων. Χρειάστηκε
να περάσουν οκτώ δεκαετί-ες και να φθάσουμε στο 1994, για να ψηφίσει στις 24
Φεβρουαρίου του 1994, την 19 Μαΐου ως ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των ελλήνων
του Πόντου την περίοδο (1916-1923). Και έτσι έστω και καθυστηρημένα
αποκατάστηθε ιστορικά το αδικοχαμένο αίμα του Ποντιακού ελληνισμού, που στα
βάθη της Ασίας για αιώνες πολιτισμικά προβάδιζε και διεκήρυτε έργω και όχι λόγω,
την ηθική και πνευματική ευημερία των Ελλήνων. Παράλληλα όμως αποκαταστάθηκε
και η θρυμματισμμένη ιστορική ενότητα του ελληνισμού. Η άμβλυνση και ηθική
απομείωση της οποίας, στόχευε ευθέως απο οργανωμένα εθνομηδενιστικά συμφέροντα
του εξωτερικού – οι ρίζες των οποίων φθάνουν στα πολυπόλοκαμα, παγκόσμια
χρηματο-πιστωτικά δίκτυα διακυβέρνησης του σύγχρονου κόσμου – στην ιστορική και
γεωγραφική συρρίκνωση του ελληνισμού. Αναδεικνύοντας με την αποκατάσταση αυτή
για μια ακόμη φορά, σε έναν κόσμο διαρκώς εξελισσόμενο, ότι ο κενρικός πυρήνας
της πνευματικής και πολιτισμικής του εκπόρευσης, είναι πάντα ελληνικός.
Οι Έλληνες του Πόντου, με τον
μαρτυρικό τους θάνατο-Γενοκτονία στις προαιώνιες πατρογονικές εστίες της
ευλογημένης γης του Πόντου και της Ιωνίας, διατράνωσαν στην αχανή λεωφόρο του
χρόνου, την πολιτισμική και πνευματική αλκή του ελληνισμού. Σήμερα πολύ
περισσότερο απο ποτέ, που ο ελληνισμός κλυδωνίζεται απο την επαπειλούμενη
οικονομική χρεοκοπία, με την επαγόμενη πολιτισμική και πνευματική μας κατάπτωση,
οφείλουμε να αντλήσουμε ηθικές δυνάμεις, απο την ιστορικά μεγαλουργό παρουσία
των Ελλήνων στα ιερά χώματα του Πόντου και να προβούμε σε μια δυναμική
πολιτισμική και ηθικοπνευματική αντεπίθεση, στο ευρωπαϊκό και παγκόσμιο
γίγνεσθαι. Το οφείλουμε πάνω απο όλα στο ηρωϊκό αίμα των μαρτύρων του έθνους
μας, των αλησμόνητων ακριτών της γλυκιάς πατρίδας του Πόντου. Το παρόν κείμενό
μας, έχει δημοσιευτεί και στις εφημερίδες της Ηλείας.
*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι M.Sc Δ/χος Μηχανικός Ε.Μ.Π.
www.panosavramopoulos.blogspot.grΠέμπτη, 16 Μαΐου 2013
0
Επιτέλους τέλος στην αναμονή των πλημμυρόπληκτων επιχειρηματιών του Πύργου
Μετά από τηλεφωνική επικοινωνία που είχα με τον Αναπληρωτή Υπουργό Ανάπτυξης
Ανταγωνιστικότητας, Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, κ. Σταύρο Καλογιάννη και με
τον Υφυπουργό κ. Αθανάσιο Σκορδά για την πορεία της Κοινής Υπουργικής Απόφασης,
που αφορά στην αποζημίωση των πλημμυρόπληκτων επιχειρήσεων του Πύργου, του
Φεβρουαρίου του 2012, ενημερώθηκα για το θέμα και εκφράζω την ικανοποίησή μου,
που επιτέλους η αναμονή των συμπατριωτών μας θα λάβει, λίαν συντόμως, αίσιο
τέλος. Το σχέδιο της ΚΥΑ υπογράφηκε από τον κ. Σκορδά την Πέμπτη το πρωί, στις
15/5/2013, ενώ για την τελική διεκπεραίωση αναμένονται οι υπογραφές των
συναρμόδιων Υπουργών, κ.κ. Καλογιάννη και Στουρνάρα. Εφόσον δημοσιευθεί το ΦΕΚ
θα κοινοποιηθεί στην Γενική Γραμματεία Βιομηχανίας για να εκδοθούν οι εντολές
πληρωμής που θα εισπράξουν οι δικαιούχοι πλημμυροπαθείς. Η αποζημίωση των
πληγεισών επιχειρήσεων είναι απολύτως αναγκαία αφού μέχρι σήμερα, σε μεγάλο
ποσοστό, δεν έχουν αποκατασταθεί οι ζημιές, λόγω έλλειψης ρευστότητας. Με την
καταβολή των χρηματικών ποσών οι επιχειρηματίες, που εν μέσω κρίσης δοκιμάστηκαν
και από τις φυσικές καταστροφές, θα καταφέρουν να επαναφέρουν τις υποδομές των
επιχειρήσεων τους στην προτεραία κατάσταση, με ότι αυτό συνεπάγεται για την
αγορά του Νομού μας και του Πύργου.
Ανδρέας Σπ.
Μαρίνος
Βουλευτής Ν. Ηλείας - Ν.Δ.
0
Ο διάβολος βρίσκεται στην καθημερινότητα...
του Παύλου Αθαναασόπουλου
Δικηγόρου
Ενα χρόνο μετά τα περισυνές εκλογικές περιπέτειες φαίνεται ότι
οι μεγάλοι κίνδυνοι έχουν
ξεπερασθεί.
Η θέση μας στην ευρωζώνη δεν
αμφισβητείται πλέον σοβαρά.
Και αυτή η δηλητηριώδης ομίχλη μιας
επικείμενη χρεωκοπίας δεν υπάρχει πια
γύρω μας.
Η έγκριση από το γιούρογκρουπ των δόσεων
Μαΐου και Ιουνίου δείχνει ότι
επικρατεί
η αντίληψη ότι η χώρα έχει οικονομικά σταθεροποιηθεί.
Το ίδιο μήνυμα στέλνει και η αναβάθμιση
από την Fitch
της ελληνικής οικονομίας
κατά δύο μονάδες.
Εξ’ άλλου οι εκθέσεις τόσο τα Κομισιόν,
όσο και του ΔΝΤ δείχνουν τα μεγάλα
βήματα προόδου που έχουν γίνει.
Η αποδραματοποίηση όμως της κατάστασης
δεν μπορεί να οδηγεί σε εφησυχασμό.
Αυτό θα ήταν ο μεγαλύτερος κίνδυνος.
Η πραγματικότητα συνεχίζει να είναι
θλιβερή και κρύβει μέσα της τα σπέρματα
που μπορεί να οδηγήσουν σε νέες
δραματικές εξάρσεις.
Στα καθημερινά και λιγότερο δραματικά θα
κριθεί το παιχνίδι.
Οι μεταρρυθμίσεις πρέπει να προχωρήσουν
με γρήγορο ρυθμό, αλλά προς το
παρόν πάνε με βήμα χελώνας.
Οι συντεχνίες συνεχίζουν την ίδια
αντικοινωνική, εγωιστική και αδιέξοδη
πρακτική τους.
Το έδειξε η αχαρακτήριστη στάση της
ΟΛΜΕ.
Η ανεργία παίρνει διαστάσεις που
απειλούν την κοινωνική συνοχή και την
πολιτική ισορροπία.
Οι επενδύσεις, η δημιουργία θέσεων
εργασίας, η επανεκκίνηση της
πραγματικής οικονομίας πρέπει να γίνουν με πολύ
πιο γρήγορους ρυθμούς.
Ο μικροκομματισμός δεν έχει θέση σε
τέτοιες ώρες.
Τώρα που πέρασαν οι μεγάλοι κίνδυνοι
κάποιες κινήσεις της Ν.Δ. δείχνουν ότι
πολλές φορές υποκύπτει στον πειρασμό της
δημιουργίας κομματικού κράτους και
της επιβολής μιας δεξιάς ατζέντας.
Η υπονόμευση του τρικομματικού χαρακτήρα
της κυβέρνησης θα ήταν ότι
πιο καταστροφικό αυτήν την στιγμή.
Το ίδιο και η επιστροφή στο ξεπερασμένο
παλαιοδεξιό πολιτιστικό κιτς.
Αλλά και στην κεντροαριστερά δεν γίνεται
αντιληπτό όσο πρέπει το επικίνδυνο
των στιγμών.
Παλαιοαριστερές αγκυλώσεις, κομματικοί
πατριωτισμοί, προσωπικές
φιλοδοξίες, ανορθολογικές ξεπερασμένες προσωπολατρείες,
εμποδίζουν τις
διεργασίες για σύγκλιση της κεντροαριστεράς.
Όμως η πραγματικότητα είναι σκληρή.
Χωρίς δυνατή κεντροαριστερά στο χώρο
μεταξύ Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ δεν
υπάρχει σταθεροποίηση.
Όμως ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την χώρα
είναι ο ναζισμός.
Η Χρυσή Αυγή κάθε μέρα και περισσότερο
γίνεται μια επικίνδυνη
εγκληματική συμμορία που απειλεί την Δημοκρατία.
Το χειρότερο όμως είναι ότι διαχέει στην
κοινωνία και ιδιαίτερα στην νεολαία
μια
κουλτούρα ρατσισμού, βίας, απανθρωπιάς και φασισμού.
Πολλοί εμπνεόμενοι από αυτήν δρουν
αυτόνομα.
Έχει γεμίσει η Ελλάδα ανεξέλεγκτες
ακροδεξιές ρατσιστικές συμμορίες.
Η περίπτωση του 14χρονου Αφγανού είναι
ανατριχιαστική.
Πρέπει άμεσα ν ψηφισθεί ο
αντιρατσιστικός νόμος.
Πρέπει να παταχθούν με αποφασιστικότητα
ο ναζισμός, ο ρατσισμός, το
επιθετικό μίσος με βάση την φυλή, την εθνότητα, την
θρησκεία, την
σεξουαλική διαφορετικότητα.
Τετάρτη, 15 Μαΐου 2013
0
Μητροπολίτης Γερμανός Καραβαγγέλης, κλάδος ελαίας στο λιοντάρι του Πόντου και της Μακεδονίας
Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος
Στην μακραίωνη και κοπιώδη πορεία του ελληνισμού στην
αχανή λεωφόρο του χρόνου, η εξωτερική επιβουλή υπήρξε κεντρικό στοιχείο της
ιστορικής παρουσίας του. Μπόρεσε όμως πάντα ο ελληνισμός να υπερκεράσει όλα τα
εμπόδια και να ανακτήσει την ελευθερία του όσες φορές παρέστη ανάγκη,
αρδεύοντας δυνάμεις απο τις ακένωτες πηγές των ηθικών του εφοδίων, αλλά και απο
την τιμαλφή πολιτιστική μας μήτρα της Ορθοδοξίας. Παράλληλα όμως με την διαρκή ηθική και
πνευματική στήριξη του γένους στους δαιδάλους της ιστορίας, η Ορθοδοξία
προικοδότησε τον ελληνισμό με ακατάβλητους ρασοφόρους
Ο Γερμανός Καραβαγγέλης πέρα απο την
τεράστια συμβολή του στους εθνοαπελευθερωτι-κούς αγώνες του ελληνισμού του Πόντου και της
Μακεδονίας, υπήρξε συνάμα μια ακαταδάμαστη ευφυΐα, ένας γίγαντας του πνεύματος,
αναγορευόμενος με τις λαμπρές θεολογικές του σπουδές και Δ/ρας της Φιλοσοφίας
στη Λειψία, με αποτέλεσμα πολλές φορές να προσκρούσει στους μικρόψυχους και αρτηριοσκληρωτικούς
μηχανισμούς της ελλαδικής πολιτείας και της εκκλησίας και να αποσπάσει έτσι την
μήνιν και το ανελέητο κυνηγητό τους. Δυο φορές του στέρησαν τον πατριαρχικό
θρόνο, μια φορά την έδρα της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, ενώ τον κυνήγησαν ανηλεώς με
εκδικητικές παράλογες και ανεδαφικές μεταθέσεις, κορύφωση των οποίων ήταν η
μετάθεσή του στην Επισκοπή Κεντρώας Ευρώπης – σήμερα Αυστρίας – για να κλείσει
ο κύκλος αυτής της ηθικής ασχημίας και ιστορικής απρέπειας, με την άρνηση !!!
της ελληνικής πολιτείας να πληρώσει τα έξοδα της κηδείας του, ενώ η διαμετακομιδή
των λειψάνων του, θα γίνει εφικτή το 1959, μόλις 24 χρόνια μετά απο τον άδοξο
θάνατό του. Ας είναι λοιπόν το σημερινό τούτο κείμενός μας, ευλαβικό μνημόσυνο
στην άχραντη ηθικά μορφή του ακατάβλητου ρασοφόρου πατριώτη και ας αποτελέσει
συνάμα ένα ταπεινό συγνώμη, στις απαράδεκτες παραλείψεις της πολιτείας απέναντί
του.
Ο Γερμανός Καραβαγγέλης είδε το φως
της ζωής στις 16 Ιουνίου του 1866 στη Στύψη της Λέσβου, σε μια φτωχή και
πολυμελή οικογένεια. Προικοδοτημένος με σπουδαία πνευματικά τάλαντα αποφοίτησε
με άριστα απο την Θεολογική Σχολή της Χάλκης το 1888. Και αμέσως μόλις έλαβε το
πτυχίο του χειροτονήθηκε διάκονος απο τον οικουμενικό Πατριάρχη Διονύσιο τον Ε΄,
που του προσέδωσε και το όνομα Γερμανός, πρός τιμήν του Ιδρυτή της Θεολογικής
Σχολής της Χάλκης Πατριάρχη Γερμανού του Α΄
(1842-1853). Το φυσικό όνομά του ήταν Στυλιανός. Η πνευματική υπεροχή
του νεαρού Γερμανού ήταν έκδηλη και βεβαίως δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητη
απο τον μεγαλοπαράγοντα και ομογενή επιχειρηματία Παύλο Σκυλίτση Στεφάνοβιτς
(αποτελούσε θείο της Έλενας Βενιζέλου, συζύγου του εθνάρχη Ελυθερίου Βενιζέλου)
όταν επεσκέφθη τη Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Ο τότε Σχολάρχης της Χάλκης αρχιμανδρίτης
Γερμανός Γρηγοράς, είχε ζητήσει την οικονομική του στήριξη για την κάλυψη των
μεταπτυχιακών σπουδών του νεαρού Καραβαγγέλη στην Ευρώπη. Και ο ομογενής με
γεναιοδωρία, ανέλαβε τα έξοδα του φερέλπιδος ρασοφόρου. Με την συγκατάθεση και
του Πατριάρχη που συνιστούσε τον πνευματικό μέντορά του, ο Γερμανός αναχώρησε
για την Λειψία της Γερμανίας, όπου και παρακολούθησε για τρία χρόνια μαθήματα
φιλοσοφίας. Παράλληλα για ένα εξάμηνο παρακολούθησε μαθήματα εκκλησιαστικής
ιστορίας, απο Καθολικούς, Προτεστάντες και Παλαιοκαθολικούς καθηγητές στη
Βόννη. Το 1891 ο Γερμανός αποπεράτωσε την Διδακτορική του διατριβή, έχοντας ως
θεματικό αντικείμενο «Την περί Θεού διδασκαλία του Θεόφιλου
Αντιοχείας». Και την ίδια χρονιά μετακαλείται απο τον Πατριάρχη Διονύσιο
τον Ε΄στην Κωνσταντινούπολη, προκειμένου να αναλάβει καθήκοντα καθηγητή
εκκλησιαστικής ιστορίας, καθώς και άλλων μαθημάτων στην χηρεύουσα θέση του
επίσης Λέσβιου Αρχιαδιακόνου Φωτίου Αλεξανδρίδη, που εν τω μεταξύ έχει αναλάβει
καθήκοντα Σχολάρχη στην Θεολογική Σχολή Τιμίου Σταυρού στα Ιεροσώλυμα. Για
πέντε χρόνια ο Γερμανός θα μείνει στην Σχολή διδάσκοντας μέχρι το 1896,
Ομιλητική Εκκλησιαστική Ιστορία και Εβραϊκή Αρχαιολογία. Και στις 6 Μαρτίου του
1894, ο Καραβαγγέλης λαμβάνει τον τίτλο του πρεσβύτερου απο τον Πατριάρχη
Νεόφυτο τον Η΄(1891-1894).
Τον Οκτώβριο του 1894 κάνει την
επίσκεψή του στο Περιβόλι της Παναγίας -Άγιο Όρος- και επιχειρεί μια πρώτη
προσέγγιση με την μοναστική ζωή. Ομως η ζωή και ο στατικός χαρακτήρας ίσως του
Αγίου Όρους, δεν ήταν συμβατοί με τον δυναμικό και ανυπόταχτο χαρακτήρα του,
που αποζητούσε εναγωνίως τα δύσκολα πεδία κοινωνικής δράσης. Δυο χρόνια
αργότερα στις 20 Φεβρουαρίου του 1896 αποπερατώνεται η θητεία του Γερμανού ως
καθηγητή της Χάλκης, δοθέντος ότι εκλέγεται Επίσκοπος Χαριουπόλεως, αρχιερατικός
προϊστάμενος Σταυροδρομίου, της αριστοκρατικής συνοικίας «Πέραν» της
Κωνσταντινουπόλεως πλησιάζοντας στην ηλικία των 30 χρονών. Θα περάσουν τέσσερα
χρόνια και στις 21 Οκτωβρίου του 1900, ο Γερμανός ανέρχεται στο πολυπόθητο
αξίωμα της Ιεραρχίας του Μητροπολίτη. Εκλέγεται Μητροπολίτης στην εθνικά
ευαίσθητη περιοχή της Καστοριάς, που ήδη έχει αρχίσει να αποτελεί κεντρικό
στόχο του Βουλγαρικού κομιτάτου. Προκειμένου να εκβουλγαρίσει τους ελληνικούς
πληθυσμούς και να τους προσαρτήσει στην Βουλγαρική Εξαρχία. Απο τη θέση του
Μητροπολίτη Καστοριάς, ο Καραβαγγέλης θα αποδυθεί σε έναν πολυδύναμο αγώνα, για
να προστατεύσει τους ελληνικούς πληθυσμούς, απο την ηθική τρομοκρατία, τις
ληστρικές επιδρομές, τους απαγχονισμούς, τους φόνους, τους βιασμούς, τις φωτιές
και τα ανελέητα χτυπήματα των αδίστακτων κομιτατζήδων. Χαλυβδώνει ηθικά και
τονώνει την παρουσία του καθημαγμένου και εγακαταλελειμμένου ελληνικού
στοιχείου, αποκρούντας σθεναρά τις επιθέσεις των Βούλγαρων Εξαρχικών και
συγκροτεί συνάμα με τις αριστοτεχνικές διοικητικές του ικανότητες, αντάρτικα
σώματα, που θα αποτελέσουν ανάχωμα στα δολερά σχέδια εκβουλγαρισμού των ελληνικών
πληθυσμών της Μακεδονίας.
Στην κυριολεξία με την κατακλυσμιαία
παρουσία του, τον ανένδοτο πατριωτισμό του, το φλογερό πάθος του για την απελευθέρωση
της Μακεδονίας μας, την ηθική ευτολμία του, αλλά και αυτό το φυσικό του
παράστημα, που τον προσομειώνει με Ακρίτα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, θα
αναγορευτεί στην ψυχή του Μακεδονικού απελευθερωτικού αγώνα. Συνεργαζόμενος
ακόμα και παράσχοντας πολυσχιδή στήριξη στον απαράμιλλο μακεδονομάχο Παύλο
Μελά, στον οργανωτικό νού του αγώνα, τον Πρόξενό μας στην Θεσσαλονίκη Λάπρο
Κορομηλά – τον «Δεσπότη» όπως συνωμοτικά για λόγους ασφαλείας τον αποκαλούσαν –
και σε όλους τους ντόπιους αρχηγούς, που στρατεύονται στην απελευθέρωση της
Μακεδονίας μας. Ήδη απο την οδυνηρή έκβαση του ελληνοτουρκικού πολέμου το 1897,
οι Βούλγαροι εστιάζουν στρατηγικά στην Μακεδονία. Και απο το 1900 οι
επεκτατικές τους βλέψεις, εκδηλώνονται ωμά, συγκροτώντας τα αντάρτικα σώματα
των αδίστακτων κομιτατζήδων. Η πελώρια πατριωτική παρουσία του Καραβαγγέλη στην
Καστοριά, παράλληλα με το πολυεπίπεδο κοινωνικό του έργο στην ευρύτερη περιοχή
της, θα ξεπεράσει τις προσδοκίες όσων είχαν επενδύσει ηθικά στην τοποθέτησή του
στην Μακεδονία και θα αποτελέσει την πρώτη κύρια αντίσταση στα σχέδια των
Βούλγαρων. Αντίπερα κιόλας στην επίσημη γραμμή της κυβέρνησης των Αθηνών, που
για να μην θραυστούν λεπταίσθητες διπλωματικές ισορροπίες, αποφεύγει ανοικτά να
οργανώσει αντάρτικο.
Σ΄αυτή την σισσύφεια εθνική του
προσπάθεια, ο Μητροπολίτης Γερμανός ενισχύει οικονομικά τους κοινωνικά
αδυνάτους και τα ορφανά, μεριμνά για την μόρφωση και την παιδεία των
απροστάτευτων παιδιών της Καστοριάς, εμψυχώνει τους τοπικούς οπλαρχηγούς, αλλά
και τους κληρικούς της Μητρόπολης σε αντίσταση, επαναπροσαρτά στις ελληνικής
αντάρτικες δυνάμεις οπλαρχηγούς που είχαν αποσκιρτήσει στην Βουλγαρική Εξαρχία,
συγκροτεί στρατηγικά την άμυνα, φροντίζει για την τροφοδοσία με πολεμοφόδια,
δημοσιογραφεί για να αναδείξει την ωμότητα των Βουλγάρων, υποβάλλει υπομνήματα
πρός τα Πατριαρχεία, ενημερωτικά της κατάστασης που επικρατεί και θωρακίζει με
κουράγιο και ελπίδα τους κατοίκους της Καστοριάς, ότι η απελευθέρωση της
Μακεδονίας μας, μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Ακόμα στο ίδιο πλαίσιο ο
Καραβαγγέλης με το ψευδώνυμο Κώστας Γεωργίου (=Καραβαγγέλης Γερμανός),
εγκαινιάζει αλληλογραφία με τον Παύλο Μελά και άλλες σημαίνουσες προσωπικότητες
του εθνοαπελευθερωτικού αγώνα. Ιδίως με τον οργανωτικό του νου τον πρόξενό μας
στην Θεσσαλονίκη Λάμπρο Κορομηλά – τον «Δεσπότη», όπως τον αποκαλούσαν τηρώντας
του συνωμοτικούς κανόνες ασφαλείας – που στην κυριολεξία με αριστοτεχνικό τρόπο
διευθύνει την προσπάθεια, αλλά και τον εμπνευσμένο διανοούμενο και φλογερό
πατριώτη, γαμπρό του Παύλου Μελά, Ίωνα Δραγούμη, που θέτει πάνω απο την
διπλωματική του καριέρα και κάθε άλλη φιλοδοξία, την απελευθέρωση των αλύτρωτων
ελληνικών πατρίδων. Ο Ίωνας – «ΙΔΑΣ», όπως ήταν το λογοτεχνικό του ψευδώνυμο,
δολοφονήθηκε άδικα και άκαιρα την επαύριο της απόπειρας δολοφονίας του μεγάλου αδιαμφισβήτητα Ελευθερίου Βενιζέλου
στην Λυών, απο βενιζελικούς αξιωματικούς ως αντίποινα, δοθέντος ότι ήταν ο
θεωρητικός του αντιβενιζελι-σμού στην Ελλάδα.Τι σχέση όμως μπορούσε να έχει το
ένα γεγονός με το άλλο; Πλήρωσε έτσι με το αθώο του το αίμα, ο ευαίσθητος αυτός
διανοούμενος και εραστής της εθνικής ιδέας, την χυδαία έξαψη τότε στην Ελλάδα,
των πολιτικών μας παθών. Ο φλογερός ρασοφόρος με την πολιτική του οξυδέρκεια
και την διορατικότητά του, είχε σωστά αποτιμήσει τον κίνδυνο της ιμπεριαλιστικής
πολιτικής της Βουλγαρίας. Η οθωμανική αυτοκρατορία ψυχοραγούσε και
διεφαίνετο η πολιτική της αποσύνθεση, κάτι που σύντομα θα σήμαινε την απαλλαγή
απο τον τουρικό ζυγό. Με τον ύπουλο όμως και αδιόρατο κίνδυνο εκβουλγαρισμού
των πλησθυμών μας τι γίνονταν; Πολλώ
μάλλον που η επίσημη ελληνική πολιτεία, ακόμα δεν φαίνονταν διατεθειμένη να
οργανώσει άμυνα. Οι θηριωδίες των Βουλγάρων στην Καστοριά έδιναν και έπαιρναν,
με τους σκοτωμούς, τις βαιοπραγίες και τις ληστείες των ελλήνων να είναι στην
ημερήσια διάταξη. Πάραυτα ο ασυμβίβαστος ρασοφόρος με τόλμη και ασσύγνωστη
γεναιότητα και έχοντας στην κυρολεξία κάτω απο τα ράσα τα πιστόλια του – το
ιστορικό μάνλιχέρ του - πραγματοποιεί απτόητος κανονικά τις λειτουργίες του
στις 5 εκκλησίες και εμψυχώνει τους τρομοκρατημένους χριστιανούς. Κατορθώνοντας
με το εμπνευστικό παράδειγμά του να συγκροτήσει αντάρτικα σώματα και να χαλυβδώσει
το ηθικό των ελλήνων.
Μάλιστα το πείσμα, το ένθερμο πάθος και η αφιοσίωση
στον αγώνα, θα συγκινήσουν και την κοινή γνώμη της Αθήνας, που αρχίζει να πιστεύει
πλέον ότι η σπίθα που έχει ανάψει ο Καραβαγγέλης, μπορεί να μεταμορφωθεί σε
έναν ουσιαστικό απελευθερωτικό αγώνα. Ακόμα ξεχωριστή εντύπωση προξενεί η
ακαταγώνιστη ρητορική δεινότητα του Καραβαγγέλη, με την οποία κατορθώνει να
μεταστρέψει τους προσηρτημένους ελληνικούς πληθυσμούς στην Βουλγάρικη εξαρχία
και να τους επαναφέρει στους πατριαρχικούς χριστιανικούς κόλπους. Χαρακτηριστικό είναι εδώ το χωρίο της Αντιγόνης Μπέλου-Θρεψιάδη απο το βιβλίο της
«Μορφές μακεδονομάχων και τα ποντιακά του Γερμανού Καραβαγγέλη» (1992)
Τροχαλία) «Ένα απ' τα μεγαλύτερα όπλα του,
αν όχι το μεγαλύτερο, ήταν η ρητορική του δεινότητα, η πειθώ που είχε ...
κατόρθωνε, επιτυγχάνοντας μια ή δύο συναντήσεις με Βουλγάρους κομιτατζήδες, να
τους μεταστρέφει και να τους μεταβάλλει σε πιστά και αφοσιωμένα όργανα του
ελληνικού κομιτάτου». Αλλά με απαράμιλλο τρόπο και παραστατική ενάργεια
η συγγραφέας Μπέλου-Θρεψιάδη αποτυπώνει και τα σπουδαία φυσικά χαρίσματα του
Καραβαγγέλη, με τα οποία τον είχε προικήσει η φύση. Γράφει η Θρεψιάδη : «Περνούσε
καλπάζοντας με το άλογό του μεσ' από τα Βουλγαρικά χωριά, τη στιγμή που κανένας
απ' αυτούς δεν περίμενε να τον δει εκεί πέρα κι ίσως του είχαν στημένη ενέδρα
και τον περίμεναν κοντά στα ελληνικά χωριά. Πως μια φορά που τον αναγνώρισαν,
τον κυνήγησαν και τον πρόφτασαν. Και τότε αυτός αφιππεύοντας οχυρώθηκε πίσω από
ένα Βράχο και πυροβολώντας μαζί με τον Εμίν, τον πιστό Τουρκαλβανό καβάση του,
τους ανάγκασε να υποχωρήσουν και να φύγουν. Γιατί φαίνεται πως εκτός απ' όλα τ'
άλλα ήταν και δεινός σκοπευτής. Πάνω σ' άλογο ... είχε όλη τη μεγαλοπρέπεια και
την άγρια ομορφιά των Ακριτών του Βυζαντίου. Ακρίτας κι αυτός στα μακρινά κι
εγκαταλειμμένα εκείνα σύνορα του Ελληνισμού, προσπαθούσε ν' αναχαιτίσει το
θεριεμένο κύμα της Βουλγαρικής απληστί-ας, έχοντας για μόνο όπλο του την
αλύγιστη ψυχή και φλογερή φιλοπατρία του».
Ωστόσο όλη αυτή η πολυσχιδής πατριωτική
δράση του εμπνευσμένου ρασοφρόρου του ελληνισμού, που καρφώνονταν στο μάτι στην
κυριολεξία του βουλγάρικου εθνικισμού, δεν θα μπορούσε παρά να δρομολογήσει
πλήθος σχεδίων εξόντωσής του. Η απόφαση της δολοφονίας του Καραβαγγέλη είχε
ληφθεί και μόνο απο ένα ανθρώπινο λάθος ο φλογερός ρασοφόρος διασώζεται. Στις
12 Σεπτεμβρίου του 1906 πολιτικά κέντρα απο την Σόφια σε συνεργασία με το
βουλγαρικό κομιτάτο, δολοφονούν τον φιλήσυχο και αγαθό Μητροπολίτη Κορυτσάς
Φώτιο, πιστεοντας απο λάθος ότι ήταν ο Γερμανός Καραβαγγέλης. Τα σχέδια της
εξόντωσής του με οποιοδήποτε τρόπο έχουν καταστρωθεί και απομένει πλέον η
υλοποίησή τους. Οι Βούλγαροι θέλουν παντί σθένει αν όχι την δολοφονία του,
τουλάχιστον την βίαιη μετακινησή του απο την Μακεδονία. Και ότι δεν κατορθώνουν
με την φυσική δολοφονία του, το επιτυγχάνουν με την ηθική. Οι Βούλγαροι
επιστρατεύουν όλα τα διπλωματικά μέσα που διαθέτουν και κατορθώνουν με τα
διεθνή τους ερείσματα και με την παρέμβαση των ΠρεσβειώνΑγγλίας και Ρωσίας στην
Κωνσταντινούπολη, να υιοθετήσει και να αξιώσει η Τουρκική κυβέρνηση απο το
Οικουμενικό Πατριαρχείο, την ανάκληση του Καραβαγγέλη στην Πόλη.Ο Πατριάχης
Ιωακείμ ο Γ΄ (1878-1886, 1901-1912) που αγαπούσε τον ανυπόταχτο Μητροπολίτη
Καστοριάς, βρίσκεται σε φοβερά διλήμματα. Αρχικά προσπαθεί να πείσει τον Μέγα
Βεζίρη Φερήτ Πασά να μην προβεί στην ανάκληση. Αλλά διαπιστώνει ότι η
προσπάθειά του είναι ματαία. Έτσι αναγκάζεται να διορίσει τον Γερμανό μέλος της
Ιεράς Συνόδου.
Ο Καραβαγγέλης συντετριμμένος στις
αρχές του 1908 αναλαμβάνει καθήκοντα Συνοδικού. Ήδη απο τα τέλη του 1907 έχει
αφήσει την «πατρογονική» για αυτόν ευλογημένη γή της Καστοριάς, στην οποία έχει
αποτυπώσει ανεξάλειπτα το πολυδύναμο πατριωτικό του σήμα. Ο απαράμιλλος
ρασοφόρος έχει ρίξει καλά στα άγια χώματα της Μακεδονίας μας το σπόρο της
ελευθερίας. Εμψυχώνοντας, καθοδηγώντας, διαφωτίζοντας και στηρίζοντας πολύτροπα
τους χριστιανικούς πληθυσμούς μας, απο την θηριώδη μπότα της Βουλγάρικης τρομοκρατίας.
Με δάκρυα στα μάτια λοιπόν, κρατώντας στο χέρι μια χούφτα χώμα απο την
ευλογημένη μακεδονική γή, αποχωρίζεται τη Μακεδονία. Ο ίδιος θα σχολιάσει τη
απομάκρυνσή του «Η απομάκρυνσή μου από τη Καστοριά θεωρήθηκε σαν ένα τραύμα στο
Μακεδονικό αγώνα, μα ο αγώνας βρισκόταν πια σχεδόν στο τέλος του». Θα συνεχίσει άκαμπτος όμως τον αγώνα του
για τις αδούλωτες ελληνικές πατρίδες, απο ένα άλλο μετερίζι του αλύτρωτου
ελληνισμού. Στις 5 Φεβρουαρίου του 1908
ο Γερμανός ανακηρύσσεται Μητροπολίτης Αμασείας με έδρα την Σαμσούντα. Θεόσταλτος καθώς ήταν για την
ελευθερία της Ελλάδος, απο ακρίτας της Μακεδονίας μας γίνεται ακρίτας του
ιστορικού Πόντου. Και έστω και μέσα απο μια ομολογουμένως κίνηση εξόντωσής του,
ο Καραβαγγέλης έρχεται να προσφέρει τις πολύτιμες υπηρεσίες του, σε ένα άλλο
πολύ ευαίσθητο εθνικά επίσης κομμάτι του ελληνισμού. Οι στρατηγικές αρετές, η
διπλωματική του ευφυΐα, ο οργανωτικός νούς, η διοικητική του διάνοια, οι
ενορατικές πολιτικές του συλλήψεις εν παραλλήλω με την πολιτική του ευτολμία,
αλλά και η άκρατη κοινωνική ευαισθησία του, έρχονται να προστρέξουν τον μαρτυρικό
Πόντο, σε μια δύσκολη καμπή της κοπιώδους ιστορικής του πορείας. Στον Πόντο ο
Καραβαγγέλης και με ορμητήριο την Αμάσεια θα μείνει για δεκατέσσερα ολόκληρα
χρόνια και θα συνταυτίσει την παρουσία του, με όλες τις δραματικές ιστορικές
στιγμές του ποντιακού ελληνισμού. Στην
κυριολεξία κατά την διάρκεια της Μητροπολιτικής του παρουσίας, θα συντελέσει σε
μια κοινωνική και πατριωτική κοσμογονία, αλλάζοντας άρδην τα κοινωνικά
χαρακτηριστικά και τον ψυχισμό των αλύτρωτων πληθυσμών μας.
Σ΄αυτή την μακρά επισκοπική του πορεία
στην γη του Πόντου, ο Γερμανός θα επισκεφθεί κάθε απόκρημνη γωνιά της
Μητρόπολής του και αποδύεται αμέσως σε ένα πολυεπίπεδο έργο αναμόρφωσής της.
Πρωτίστως θα δώσει βάρος στην αναδιοργάνωση της ελληνικής παιδείας, χτίζοντας
115 νέα σχολεία και σχολές. Τονώνει το συναίσθημα του πατριωτισμού των
ελληνοπαίδων και τους αναγεννά μέσα τους τό όραμα της ελευθερίας. Στο κοινωνικό
πεδίο ο Γερμανός ανοίγει ευαγή ιδρύματα, θεσπίζει δομές κοινωνικής πρόνοιας για
τους αδυνάτους με την επιστασία της εκκλησίας και συνδράμει πολυδιάστατα τις
ασθενέστερες κοινωνικές ομάδες του Πόντου. Έφτιαξε ακόμα νέους ναούς και
προσπάθησε να αναβαθμίσει τους λατρευτικούς χώρους των Χριστιανών σε
πατριωτικούς θύλακες, που θα διατηρούσαν άσβεστη τη φλόγα της ελευθερίας του γένους
μας στον Πόντο. Στο φάσμα τώρα της
εσωτερικής διοίκησης, ανασύνθεσε επι το αυστηρότερο τους κανόνες διοίκησης των
Κοινοτήτων, αλλά και των κοινωνικών σωματείων και συλλόγων. Όλα αυτά κατέτειναν
στην αλλαγή άρδην της αναπτυξιακής φυσιογνωμίας του Πόντου και στην καθολική
του κοινωνική αναδιοργάνωση. Κεντρικό μέλημα εξάλλου της παρουσίας του
Καραβαγγέλη στον Πόντο, υπήρξε η προστασία των ελληνικών πληθυσμών, απο τον
επιχειρούμενο έντεχνα εκτουρκισμό του. Σ΄αυτό το πλαίσιο του 1914 ο
Καραβαγγέλης παρεμβαίνοντας σωστικά, θα αποτρέψει την αλλοτρίωση του ελληνικού
πληθυσμού με την επιχειρούμενη εγκατάσταση στην επαρχία του Τούρκων προσφύγων. Προκειμένου
να επιτύχει το σκοπό του ο Γερμανός, θα ξεπεράσει τις όποιες προσωπικές του
πολιτικές πεποιθήσεις, για να ευοδωθεί η σωστική του πρωτοβουλία. Παρότι έτσι
ότι διακατέχεται απο αποκραιφνή βενιζελισμό, επισκέπτεται στο Kronberg την βασίλισσα της Ελλάδος Σοφία, που
είναι όμως και αδελφή του αυτοκράτορα της Γερμανίας Γουλιέλμου και την
εκλιπαρεί να παρέμβε,ι για να αποτρέψει το δολερό σχέδιο αλλοίωσης του
ελληνικού πληθυσμού. Και πράγματι η Σοφία σαν γνήσια ελληνίδα που είναι, θα έλθει αρωγός
στο αίτημά του.
Ωστόσο τον Ιούλιο του 1914 ο
Καραβαγγέλης θα βιώσει με θραύση της ευαισθησίας του, την δραματική επιστράτευση
των νεαρών Ποντίων απο 20 έως 45 ετών, στα διαβόητα δολοφονικά «Τάγματα
Εργασίας» (amele taburu), στα βάθη της
Ανατολής. Το πρόσχημα των Τούρκων ήταν η συμμετοχή τους αναγκαστικά σε
κατασκευαστικά έργα, αλλά στην πραγματικότητα πρόθεσή τους ήταν μέσα απο τις
κακουχίες, τα βάσανα, την πείνα και την αναπότρεπτη εξάντληση, να τους
εξοντώσουν. Η δόλια αυτή μεθόδευση των Τούρκων για να εξοντώσουν τον ελληνισμό
του Πόντου, θα μείνει στην ιστορία ως η περίφημη «Λευκή Σφαγή» (Le massacre blanc). Θα δει ακόμα με ηθική συντριβή ο
Καραβαγγέλης αυτή την περίοδο των φοβερών «amele
taburu», τις σφαγές, τις πυρπολήσεις, τους εξισλαμισμούς
και τα παιδομαζώματα των τραγικών παιδιών του Πόντου και θα προσπαθήσει
εξαντλώντας όλες του τις δυνατότητες, να αποσοβήσει ότι ήταν δυνατό. Η σωτήρια
παρέμβαση του μαχητικού ρασοφόρου, θα γλυτώσει απο το βέβαιο θάνατο πολλά
Αρμενόπουλα το 1915 κατά τη σφαγή της Αρμενικής Γενοκτονίας, ενώ το 1916 θα
συμβάλλει καθοριστικά στην διάσωση της Αμισού και των κατοίκων της, βιώνοντας
απο κοντά τη φρίκη του ποντιακού ελληνισμού. Έχοντας ακόμα εισκομίσει ο
Καραβαγγέλης μια τεράστια πείρα απο την θητεία του στην Μακεδονία, θα οργανώσει
κατάλληλα αντάρτικα σώματα στον Πόντο, που για καιρό θα προστατεύουν τους
έλληνες της περιοχής απο τις θηριωδίες των Τούρκων. Πρός αυτή την κατεύθυνση
άλλωστε θα ιδρύσει με άλλους φλογερούς πατριώτες του Πόντου στα πρότυπα της
Φιλικής Εταιρείας, μια μυστική πατριωτική οργάνωση με το όνομα «Μιθιδράτης»,
που στόχο της είχε να αναζωογονήσει τους υπάρχοντες πατριωτικούς θύλακες και να
οργανώσει την αντάρτικη άμυνα, στον επιχειρούμενο πολλαπλώς αφελληνισμό του
Πόντου. Όμως η πολυσχιδής εθνοπατριωτική δράση του Γερμανού θα εξάψει το μένος
και το μίσος των Τούκων εναντίον του. Θα τον απελάσουν έτσι το 1917 στην
Κωνσταντινούπολη μέσω Αγκύρας, με διαταγή του τούρκου πρωθυπουργού Ταλαάτ και
θα μείνει για μερικές μέρες έγκλειστος στις κεντρικές φυλακές της Πόλης.
Αφότου λήξει ο πόλεμος και λάβει χώρα
η επιστροφή των εκτοπισμένων στις οικίες τους, ο Καραβαγγέλης απο κοινού με τον
Μητροπολίτη Τραπεζούντος Χρύσανθο Φιλιππίδη, θα συντάξουν υπόμνημα πρός τους
συμάχους με το οποίο ζητούν την ανεξαρτησία του Πόντου. Ο Γερμανός στην
ανένδοτη προσπάθειά του να προασπίσει τον Πόντο, δε θα διστάσει να επιδώξει
συνάντηση με κεντρικά πρόσωπα της πολιτικής και στρατιωτικής μας σκηνής,
προκειμένου να τους αναπτύξει τα σχέδιά του για τον Πόντο. Το 1921 λοιπόν ανεβαίνει
στην Αθήνα και συναντάται με τους Θεοτόκη, Γούναρη, Δούσμανη και άλλους
αξιωματικούς και τους εκθέτει τις προτάσεις του για τον Πόντο. Θα εισπράξει την
παγερή άρνησή τους. Με τον Δούσμανη να είναι κατηγορηματικά αντίθετος στις
προτάσεις του. Ωστόσο το 1921 θα αποτελέσει ένα ορόσημο στην ιερατική καριέρα
του Καραβαγγέλη. Θέτει υποψηφιότητα για πατριάρχης και είναι μακράν ο καλύτερος
υποψήφιος ένεκα της εμπειρίας του, των σπουδών του και του κύρους του, αλλά
κυρίως του σθεναρού πατριωτικού του φρονήματος, που περισότερο απο ποτέ είχε
ανάγκη κείνες τις ταραγμένες μέρες, ο πατριαρχικός θρόνος. Τον σκιάζει όμως ο
ακραιφνής βενιζελισμός του. Η κυβέρνηση δίνει κατηγορηματικά εντολή στους
αντιβενιζελικούς Μητροπολίτες, να τον καταψηφίσουν ενώ δέχεται και «εξ οικίων
βέλη» !!! Οι πολιτικά συνοδοιπορούντες βενιζελικοι αξιωματικοί του κινήματος
της «Εθνικής Αμύνης», τον πιέζουν να αποσύρει την υποψηφιότητά του, υπερ του
Μητροπολίτη Μελετίου, με το «επιχείρημα», ότι ο τελευταίος θα εξασφαλίσει πολλά
δολάρια για το Πατριαρχείο, απο αμερικάνικους πολιτικούς και οικονομικούς
κύκλους. Το ελληνόπουλο που έχει στην κυριολεξία ποτίσει με τους αγώνες το δένδρο
της ελληνικής ελευθερίας, βρίσκεται μεταξύ διασταυρούμενων πυρών. Τον κυνηγούν
και εχθροί και «φίλοι»... Γιατί το δυσθεώρητο θεολογικό και πολιτικό ανάστημά
του, ήταν δύσπευτο στους μικρονοϊκούς εξουσιαστικούς πολιτικούς και
εκκλησιαστικούς κύκλους της εποχής.
Παρότι λοιπόν κατέχει την πλειοψη-φία των εκλεκτόρων και είναι μακράν ο
καλύτερος υποψήφιος, «αναγκάζεται» να αποσύρει την υποψηφιότητά του, για δεύτερη φορά απο την
διεκδίκηση του πατριαρχικού θρόνου.
Στο μεσοδιάτημα τα τουρκικά
στρατεύματα υπο τον Κεμάλ, εισέρχονται στην Κωνσταντινού-πολη και ο τελευταίος
τον καταδικάζει σε θάνατο. Μύστης της στρατιωτικής τέχνης ο Κεμάλ
αντιλαμβάνεται αμέσως ότι η αντάρτικη άμυνα του Πόντου, είναι όπως
χαρακτηριστικά θα πεί «όργανο του Καραβαγγέλη» και επιχειρεί καθοιονδήποτε
τρόπο την εξόντωσή του. Τον θεωρεί τον μεγαλύτερο κίνδυνο αμφισβήτησης της πολιτικής
και στρατιωτικής ανέλιξής του και καταδικάζει έτσι με την θανατική ποινή τον
Καραβαγγέλη και τους συνεργάτες του. Τον Επίσκοπο Ζήλων Ευθύμιο Αγριτέλη (που
είναι και συμπατριώτης του Γερμανού απο τα Παράκοιλα της Λέσβου), και τον
πρωτοσύγγελό του Πλάτωνα Αιβαζίδη, οι οποίοι και θα βρούν τελικά μαρτυρικό
θάνατο. Ο Γερμανός θα διασωθεί χάριν και μόνον συμπτώσεως, εφόσον την στιγμή
της καταδίκης του απο τον Κεμάλ, ευρίσκονταν εν πλω γυρίζοντας απο ταξίδι στο
Βουκουρέστι, το οποίο είχε επισκεφθεί για να μεταφέρει τον Πατριαρχικό Τόμο
αναγνωρίσεως του Μητροπολίτη Βελιγραδίου ως Πατριάρχη, αλλά και της
χειραφέτησης των νέων σερβικών επαρχιών. Απο μια σύμπτωση και μόνο λοιπόν είχε
γλυτώσει την ζωή του, απο τα φονικά χέρια των Τούρκων.
Ψηφίζεται απο την Ιερά Σύνοδο του
Πατριαρχείου – και σε μια προσπάθεια να αποκρούσει την μανιώδη καταδίωξη των
Τούρκων - για Μητροπολίτης Ιωαννίνων. Και μάλιστα με ρητή εντολή του Πατριάρχη
δεν παρουσιάζεται στην Πόλη, αλλά πηγαίνει απευθείας στην Αθήνα. Καταφθάνοντας κάποιοι
φίλοι του, του καταθέτουν υποψηφιότητα για την διεκδίκηση του αρχιεπισκοπικού
θρόνου. Πάραυτα θα χάσει την εκλογή με ευθεία παρέμβαση του πρωθυπουργού
Στυλιανού Γονατά, που τάσσεται σθεναρά υπερ του Αρχιμανδρίτη Χρυσοστόμου.
Έχοντας δρέψει έτσι πολλαπλά χτυπήματα και ύπουλα μάλιστα, θα γυρίσει στην
Ήπειρο για να αναλάβει την Μητρόπολη Ιωναννίνων. Προικισμένος όμως με ακένωτες
δυνάμεις απο την θεία δύναμη για δημιουργία και με ασίγαστο πάθος για την
πατρίδα, θα ξεκινήσει και απο την έπαλξη της Μητρόπολης Ιωαννίνων, μια
πολυεπίπεδη αναπτυξιακή προσπάθεια που στην κυριολεξία θα αναμορφώσει την
φυσιογνωμία της Ηπείρου. Πρώτιστο μέλημά του να καυτηριάσει την χαίνουσα πληγή του
μεταναστευτικού κινήματος, που απερημώνει και αποσυνθέτει τον κοινωνικό ιστό
της Ηπείρου. Θα γράψει μάλιστα ο ίδιος χαρακτηριστικά για τους στόχους του, να
δοθεί «βιομηχανική ώθηση στον τόπο, ώστε ν' αναχαιτιστεί το Ρεύμα εκπατρισμού
των Ηπειρωτών». Ιδρύει έτσι
σχολεία, συροτροφεία, ταπητουργεία, όπως και μια Ιερατική Σχολή που στην
κυριολεξία απορροφούν δημιουργικά τον νεανικό πληθυσμό και τον αποτρέπουν απο
την μετανάστευση. Παντελώς όμως αναπάντεχα και ενώ μέσα σέ ένα χρόνο ο
Καραβαγγέλης έχει αρχίσει να αλλάζει το κοινωνικό τοπίο της Μητρόπολής του, θα
δεχτεί ένα ακόμα πλήγμα απο τους κύκλους της εκκλησίας, που αναντίρρητα
ασφυχτιούν με την δημιουργική και εργώδη παρουσία του αεικίνητου Γερμανού. Σαν να θέλουν αληθινά να αχρηστεύσουν αυτό τον
Πύργο της Ρωμιοσύνης, που υπηρετεί με απαρασάλευτη πίστη, ζέση και πάθος, την
ελληνική ιδέα. Εντελώς αδικαιολόγητα λοιπόν το 1924, μετά απο ένα χρόνο
παραμονής στην Εσπισκοπή Ιωαννίνων, τον διορίζουν Μητροπολίτη Ουγγαρίας !!! σε
μια χώρα που δεν υπάρχουν πάρα μόνον 7 συνολικά ελληνικές οικογένειες... Είναι
έκδηλη η πρόθεση να το μειώσουν πρωτίστως ιερατικά και έπειτα να τον
αχρηστεύσουν, σαν έναν σπουδαίο εθνοπατριωτικό θύλακα, με την επαγόμενη
εκκένωση ακόμα της θέσης της Μητρόπολης Ιωαννίνων, προκειμένου να δοθεί, σε
εκλεκτό των τότε πολιτικών και εκκλησιαστικών κύκλων. Ο Καραβαγγέλης
αντιλαμβάνεται ότι αυτή η άδικη μεταχείριση έχει ως στόχο, να του φιμώσουν την
στεντόρια και ενοχλητική πατριωτική του φωνή και να αδρανοποιήσουν την εθνική του
δράση. Διαμαρτύρεται έντονα και το Πατριαρχείο προσπαθώντας να αμβλύνει την
αδικία και να διασκεδάσει τις εντυπώσεις απο το ατόπημα, τον διορίζει Έξαρχο
Κεντρώας Ευρώπης, στην σημερινή δηλαδή Μητρόπολη Αυστρίας. Η οικονομική εξασθένηση αναγκάζει τον Γερμανό
να αποδεχετεί τον διορισμό, για να εξασφαλίσει τουλάχιστον τον μισθό της
επιβίωσής του.Μισθό τον οποίο του τον περικόπτουν διαρκώς, για να τον εξαντλήσουν
πέραν της ηθικής του καταβαράθρωσης και οικονομικά. Θε περιέλθει έτσι σε
οικονομική ένδεια, ζώντας σε ένα προάστιο της Βιέννης, με τον πενιχρό μισθό των
60 λιρών μηνιαίως. Θα σημειώσει ο ίδιος στα απομνημονεύματά του διάστικτος απο
πρικρία για την απρέπεια εναντίον του «κι έτσι σήμερα κατάντησα να περιφέρομαι
σχεδόν άνεργος σ΄ ερείπια, εξόριστος απ΄ τη Καστοριά, απ΄ την Αμάσεια, απ΄ την
Κωνσταντινούπολη, αφού γλίτωσα πολλές φορές το μαρτυρικό θάνατο στην Τουρκία,
και τελικά εξόριστος κι απ΄ την Ελλάδα…».
Αναπότρεπτα η ηθική και οικονομική
ισοπέδωση του Καραβαγγέλη, θα θραύσουν βαρύτατα την υγεία του και θα οδηγήσουν
στο τέλος του. Έρημος και λησμονημένος απο την πολιτεία, αλλά και απο την
μητρώα αγκαλιά της εκκλησίας κυρίως, το λαμπρό αυτό ελληνόπουλο που απο όποιο
μετερίζι πέρασε ροδάμισαν τα γράμματα, ο πολιτισμός και η εθνική ιδέα, θα
αφήσει την τελευταία του πνοή, με παντελώς ταπεινωτικό τρόπο στις 11
Φεβρουαρίου του 1935 στο Hotel Bristol,
ενός προαστίου της Βιέννης, της λουτρόπολης Baden.
Ένας αληθινός γίγαντας της ελληνικής πατρίδας, που περιθωριοποιημένος θα αφήσει
– όπως εξάλλου και τόσοι άλλοι μεγάλοι του έθνους που πότισαν με το αίμα τους,
την ελληνική ελευθερία – τελείως άδοξα την τελευταία του πνοή. Ο ανένδοτος πατριωτικά
ρασοφόρος, είχε με την εθνική ευπραξία του και το ευρυδιάστατο θεολογικό του
έργο, επιτελέσει στο ακέραιο το καθήκον του πρός την πατρίδα. Μπροστάρης στον
Μακεδονικό αγώνα, είχε ρίξει με τον αλησμόνητο εθνομάρτυρα Παύλο Μελά, αλλά και
τόσους άλλους τα σπέρματα για την απελευθέρωσή της Μακεδονίας μας. Ακρίτας
αληθινός θα βάλει αργότερα για 14 χρόνια τις πατρικές του φρερούγες, για να προστατέψει
τον Πόντο μέσα απο την Μητρόπολη Αμασείας. Μεθύστερα θα δρομολογήσει την
κοινωνική ανάπτυξη και την εθνική θωράκιση της ξεχασμένης Ηπείρου, για να
πεθάνει τελικά έρημος και λησμονημένος στην μακρινή Αυστραλία, αυτός ο γίγαντας
της ελληνικής πατρίδας, που θαρρείς πως ήταν Θεόσταλτος, για να αναστήσει
εθνικά το γένος μας, μετά την ταπεινωτική ήττα του 1897 στον ελληνοτουρκικό
πόλεμο.
Ο Γερμανός Καραβαγγέλης ετάφη στις 15
Φεβρουαρίου 1935 στο ελληνικό τμήμα του κεντρικού κοιμητηρίου της Βιέννης απο τον
αρχιμανδρίτη Δ/ρα Αγγαθάγγελο Ξηρουχάκη Ιερατικό Προϊστάμενο τότε της ελληνικής
κοινότητας της Αγίας Τριάδος Βιέννης. Με την παρέλευση 24 ολόκληρων ετών και με
την πρωτοβουλία μιας ανεψιάς απο αδελφή του Καραβαγγέλη, πρός την Εταιρεία
Μακεδονικών Σπουδών τα οστά του μεταφέρθηκαν στις 12 Ιουνίου 1959 στην
Θεσσαλονίκη. Και απο κεί στις 14 Ιουνίου 1959 στην Καστοριά, όπου και
εναποτέθηκαν σε ειδική κρύπτη, στην βάση του ανδριάντα του. Χαρακτηριστική
είναι εδώ η αποτύπωση της εκταφής των
οστών του Καραβαγγέλη σε ιδιόχειρη καταχώρηση στο βιβλίο θανάτων απο τόν τότε
Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Αυστρίας κ-ο Χρυσόστομο που γράφει «εκταφή
των οστών εγένετο την 14 Μαΐου 1959, ώραν 9 π,μ. Τα οστά ετέθησαν εντός κιβω-τίου
εκ δρυός και παρεδόθησαν την 11 Ιουνίου 1959 εις ειδικήν Επιτροπήν εκ μέρους
του Επισκόπου Θερμών Χρυσοστόμου, Δι' αεροσκάφους μετεφέρθησαν την 12 Ιουνίου
τις Θεσσα-λονίκην και εκείθεν εις Καστοριάν και ετοποθετήθησαν κάτωθεν του
Ανδριάντος του Ιεράρ-χου, εις κρύπτην, την 14 Ιουνίου, ημέραν Κυριακήν, Την
μεταφοράν συνώδευσεν, εντολή του Οικουμενικού Πατριάρχου Αθηναγόρου, ο
Επίσκοπος Θερμών Χρυσόστομος Τσίτερ».
Όμως πολύ εύγλωττη και έμπλεη συνάμα
απο άφατη ηθικά θλίψη – για τις άδικες συμπερι-φορές και τους διωγμούς που είχε
υποστεί απο την πολιτεία και την εκκλησία - είναι η διαθήκη του Καραβαγγέλη
στην οποία με παραστατική ενάργεια γράφει «Η κηδεία μου θα γίνει στο Ναό του Αγίου
Γεωργίου Καρύτση με ένα μόνο ιερέα, χωρίς διάκονο. Δεν δέχο-μαι δε στην κηδεία
μου ούτε αντιπρόσωπο του κράτους, ούτε της εκκλησίας, εάν τυχόν ήθελαν
αναμνησθή μετά θανάτου τας εθνικάς μου υπηρεσίας. Δεν χρεωστώ εις κανένα ουδέ
οβολόν, εις το Έθνος προσέφερα ό,τι ήτο δυνατόν ως Ιεράρχης του '21...».
Εξοχο ηθικά πρότυπο, αγνού και
ανιδιοτελούς πατριωτισμού, αυτοθυσίας, αδαμάντινου θεολογικού ήθους, άχραντης
θρησκευτικής ευλάβειας, υψηλής κοινωνικής ευαισθησίας, αλλά και επιστημονικής
πολυμέρειας – ως Δ/ρας της Φολοσοφίας στη Λειψία – ο Γερμανός Καραβαγγέλης, θα
ζεί για πάντα στις καρδιές όλων των πανελλήνων και θα μας υποδεικνύει με τα
ιδεοφόρα βήματά του, τον δρόμο της θυσίας και του καθήκοντος.
Αυτό το ταπεινό ελληνόπουλο που ειχε
ξεκινήσει απο την φτωχική Στύψη της Λέσβου, για να σηκώσει στους πελώριους
ώμους του τον Μακεδονικό αγώνα, αλλά την προστασία του καθημαγμένου Ποντιακού
Ελληνισμού. Για να δρέψει απο την ελληνική πολιτεία και την εκκλησία, την
αχαριστία και τον απηνή διωγμό. Αυτός ο ρασοφόρος Ακρίτας, που η καθάρια και
λεβέντικη ματιά του, μας προξενεί ρίγη συγκίνησης σαν την αντικρύζουμε, αλλά
και ένα σφίξιμο στο στομάχι ως πολιτεία, για τις ηθικές μας απρέπειες απέναντί
του.
Όμως το λόγο για σένα υψιπετή
Μητροπολίτη Γερμανέ, δεν τον έχουμε εμείς οι ασήμαντοι και αφανείς στη λεωφόρου
του χρόνου. Τον έχει η τρισένδοξη ελληνική ιστορία, που χρυσά σε στεφανώνει και
σε έχει τοποθετήσει στον χρυσούν αέτωμα των μαρτύρων του έθνους μας. Και όσο
για τους ασήμαντους και μικρούς που σε είχαν άδικα κυνηγήσει, ήδη έχουν
αναλωθεί στο καμίνι της Ιστορίας, ανύπαρκτοι καθώς ήταν, απο την αδέκαστη
ιστορική μοίρα. Θα ζεις για πάντα στις καρδιές μας αθάνατε Μητροπολίτη Γερμανέ
Καραβαγγέλη και θα γαλουχείς στον αιώνα τον άπαντα τα νέα παιδιά, πως «τούτη η
ράτσα γεννήθηκε για να πολεμάει το αδύνατο και να το νικάει» !!! Αιωνία σου η
μνήμη, ακήρατε Ιεράρχη.
*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι M.Sc Δ/χος Μηχανικός Ε.Μ.Π.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
