Ο Γιώργος Φάκος γεννήθηκε στην Αμαλιάδα του νομού Ηλείας [Ελλάδα] στις 9 Απριλίου 1967. Για πολλά χρόνια δούλεψε ως δημοσιογράφος σε ηλεκτρονικά κι έντυπα Μέσα, μέχρι τον Αύγουστο του 2012 που παραιτήθηκε για ν' ασχοληθεί αποκλειστικά με τη συγγραφή και την διδασκαλία του Καράτε. Μέχρι σήμερα έχουν εκδοθεί έντεκα βιβλία του αθλητικού, δημοσιογραφικού, πολιτικού, ιστορικού περιεχομένου, καθώς και το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο, "Θανάσιμη Παγίδα" [Εκδόσεις Ενάλιος/ Ωκεανός]. Εχει βραβευτεί για την προσφορά του στη δημοσιογραφία και την συγγραφή βιβλίων. Από το καλοκαίρι του 2013 ζει μόνιμα στη Κύπρο όπου γράφει και διδάσκει Καράτε, έχοντας το 5ο dan [βαθμό μαύρης ζώνης]. Επίσης, είναι αρχισυντάκτης του ηλεκτρονικού περιοδικού "karate & sports"


Παρασκευή, 12 Σεπτεμβρίου 2014

0 Στην Κύπρο του 2014 ή στην... Ελλάδα του 2009;

Είναι κάποιες φορές που αναρωτιέμαι αν βρίσκομαι στην Κύπρο του 2014 ή στην... Ελλάδα του 2009!!! Διότι δεν μπορώ να εξηγήσω τα όσα συμβαίνουν στο πανέμορφο νησί της Αφροδίτης και που θυμίζουν... Ελλάδα και ότι ακριβώς η χώρα μου έζησε από την αποφράδα εκείνη ημέρα όπου ο "σοσιαλιστής" Γιώργος Παπανδρέου ανακοίνωσε από το Καστελόριζο τον εφιάλτη που θα ζούσαμε και που συνεχώς μέχρι σήμερα οι συμπατριώτες μου συνεχίζουν να ζουν...

Δευτέρα, 8 Σεπτεμβρίου 2014

0 Η προσευχή των Ινδιάνων Ναβάχο

Μεγάλο Πνεύμα, που υπάρχεις πριν απ' ό,τι άλλο και βρίσκεσαι σε κάθε πρόσωπο και κάθε πράγμα, σε καλούμε να έρθεις, από τα μακρινά μέρη μέσα στην τωρινή μας ύπαρξη.
 Μεγάλο Πνεύμα του Βορρά, που δίνεις φτερά στο νερό του αέρα να κυλάει και να γίνεται βροχή και χιόνι, που καλύπτεις τη γη με το κρυστάλλινο χαλί πάνω απ' όπου κάθε ήχος είναι όμορφος, στεκόμαστε μπροστά σου...

0 Η Ινδιάνα και ο θεός Ηλιος

Κάποτε ζούσε μια πολύ όμορφη Ινδιάνα που ήταν πολύ ερωτευμένη με τον Ηλιο. Κάθε μέρα, από το πρωί που ανέτειλε μέχρι την δύση του καθόταν και τον κοιτούσε με πάθος λέγοντας λόγια αγάπης. «Αχ Ήλιε μου», του έλεγε, «έλα σε παρακαλώ κοντά μου, άσε με να σε χαρώ». Αλλά ο Ήλιος συνέχιζε αδιάφορα το καθημερινό του ταξίδι στον ουρανό...

Παρασκευή, 22 Αυγούστου 2014

1 Ολα στο βωμό της τηλεθέασης ή της αναγνωσιμότητας!!!

Πέθανε ο Αντώνης Βαρδής... Δεν πέθανε ο Αντώνης Βαρδής... "Αθάνατος" από τη μία... "Τι λέτε ρε;", από την άλλη... Όλα στο βωμό της τηλεθέασης ή της αναγνωσιμότητας, να πεθαίνουμε και να ζωντανεύουμε, κατά το δοκούν... Φανταστείτε τώρα να ήμαστε στη θέση του και να διαβάζαμε ότι... πεθάναμε... Να το διάβαζαν τα παιδιά μας, οι γονείς μας, οι φίλοι μας, τ' αγαπημένα μας πρόσωπα...

Τρίτη, 19 Αυγούστου 2014

0 Ο Πύργος και το επίνειό του, το Κατάκολο


Πύργος, η πρωτεύουσα του νομού Ηλείας. Μία από τις ελάχιστες ελληνικές πόλεις με αρσενικό όνομα. Απέχει μόλις πέντε χιλιόμετρα από την θάλασσα και χαρακτηρίζεται από την έντονη υγρασία της.
    Σύμφωνα με την ιστορία πρωτοεμφανίστηκε τον δέκατο έκτο αιώνα και είναι κτισμένη πάνω σε επτά λόφους. Στον ψηλότερο από αυτούς ο μπέης είχε χτίσει τον πύργο του, σε υψόμετρο δεκατριών μέτρων...

Σάββατο, 16 Αυγούστου 2014

0 «Φεγγαρόλουστη νύχτα, σπάσαν τα σύννεφα σκορπίστηκαν»...

"Ποιο εμπόδιο μπορεί ν' αντέξει στη δύναμη του ποταμού που αναζητεί την θάλασσα στο ρεύμα του, ή κάνει την ανατολή του ηλίου να περιμένει;". 
Μια ακόμη νύχτα με την υγρασία σε πολύ υψηλό επίπεδο, καθώς το φεγγάρι λάμπει τριγυρισμένο από εκατομμύρια αστέρια. 
«Φεγγαρόλουστη νύχτα, σπάσαν τα σύννεφα σκορπίστηκαν», έγραψε ο Μανεφούσα Ματσούο-Μπασό...

Τετάρτη, 13 Αυγούστου 2014

0 "Να γελάς πολύ και συχνά..."

"Να γελάς πολύ και συχνά. Να αξίζεις τον σεβασμό των ευφυών ανθρώπων και την αγάπη των παιδιών. Να κερδίζεις την επιδοκιμασία των τίμιων κριτών και να υπομένεις την προδοσία των ψεύτικων φίλων να εκτιμάς την ομορφιά. Να βρίσκεις το καλύτερο στους άλλους. Να δίνεσαι στους άλλους. Να αφήσεις τον κόσμο λίγο καλύτερο απ΄όσο τον βρήκες: Είτε μ΄ένα υγιές παιδί, είτε μ΄έναν κήπο ή με μια καλύτερη κοινωνία. Να έχεις παίξει και γελάσει με ενθουσιασμό και να έχεις τραγουδήσει με πάθος. Να ξέρεις ότι κάποια ζωή ανάσανε καλύτερα επειδή έζησες εσύ. Αυτό σημαίνει θρίαμβος". Αυτά έγραψε ο Αμερικανός Ραλφ Ουάλντο Εμερσον και είναι ίσως από τα πιο όμορφα λόγια που γράφτηκαν ποτέ, όπως και το "Αν" του Κίπλινγκ.